Brain Damage

Wykopaliska 21

2011-06-21T22:43:00.001+02:00

Ponad rok po ostatniej odsłonie cyklu trafiłem w końcu na coś co zainspirowało mnie na tyle, żeby się tym podzielić. Nie, żeby przez ostatni rok nic się ciekawego nie działo. Jednak z racji działania różnych czynników innymi odkryciami się nie podzieliłem. Przechodząc do meritum sprawy.

Będzie dzisiaj patriotycznie. O tym, że polscy producenci dają radę wiadomo nie od dziś. Oczywiście nie wszyscy, ale od pewnego czasu wśród morza chłamu pojawia się coraz więcej perełek, które coraz skutecznie przejmowane są przez zagraniczne wytwórnie (Kuba Sojka, SUPRA1).

Jednak zdarzają się tacy, którzy wydają w barwach polskich labeli i to w dodatku na winylu. Jednym z nich jest bardzo dobre rokujący młodzieniec z Częstochowy, nagrywający pod szyldem Kixnare.

Jego ksywka to gra słów (kick i snare), która bardzo trafnie odzwierciedla jego muzykę. Dużo jest kicków i werbli, a całość układa się w bardzo kreatywną instrumentalno-hiphopową mieszankę. Są sample, tłuste bity, zagrywki w stylu Flying Lotusa sprzed "Cosmogrammy", a wszystko to świetnie wyprodukowane i połączone ze sobą z pomysłem i polotem.

Chciałoby się nie rozgraniczać polskich bitmejkerów od zagranicznych, ale nad Wisłą tych wartościowych jest na tyle mało, że trudno nie odnieść wrażenia, iż Kixnare pełni funkcję majaczącej na pustyni oazy. Ale za to jakiej. Jego debiutancki album wydany w barwach polskiego labelu You Know Me Records, ukazał się wprawdzie kilka miesięcy temu, ale wciąż brzmi jak świeży powiew w rodzimej elektronice. Co ważne można go nabyć na dwóch czarnych krążkach, w pięknym rozkładanym wydaniu, co w przypadku takiej muzyki jest bardzo dużym plusem.

Niezdecydowani mogą całości sobie posłuchać na bandcampie, a potem zdecydować co z tym fantem zrobić. Mi jedno przesłuchanie wystarczyło, aby zamówić winylowy "Digital Garden". No dobra dwa przesłuchania.

<a href="http://kixnare.bandcamp.com/album/digital-garden">Digital Garden by Kixnare</a>

Kixnare ostatnio dużo koncertuje (głównie na południu Polski) więc jeśli się postaracie to może na niego traficie.

Facebook

Soundcloud

No Hate No Gain czyli Scorn & Submerged @ Krzysztofory

2011-04-09T17:05:00.003+02:00

Piątkowy koncert Scorna i Submerged w Krzysztoforach od samego początku zapowiadał się interesująco. Jakiś zawiany młodzieniec o błędnym wzroku w pewnym momencie podszedł do nas i pyta:

-Tak siedzicie w rogu i wyglądacie na narkomanów. Macie jakieś palenie?

Oprócz tego kręciło się sporo długowłosych metalowców, co w Krzysztoforach nie jest pewnie widokiem częstym. Jeszcze ciekawiej było ich zobaczyć, pogujących bez opamiętania do muzyki płynącej z komputerów...

Pomijając godzinne opóźnienie (które zresztą chyba nikogo specjalnie nie zdziwiło) koncerty/sety/live acty były absolutnie miażdżące.

Submerged zmasakrował publiczność swoimi apokaliptycznymi drum'n'bassami generowanymi z maca, małej konsolety i ....gitary basowej. Podczas godzinnego setu zgrabnie lawirował pomiędzy połamanymi i podkręconymi do niebotycznych prędkości bitami i noise'owym tłem, aby występ zakończyć brejkkorową fangą w twarz. Muzyka nie tylko przeszywała trzewia, ale także wprawiała w ruch piwo w plastikowych kuflach i jerzyła włosy na głowie. Jedynie wizualizcje były jakieś nie takie jak trzeba. Niby ekipa Elektro Moon spisała się dobrze jak zwykle, ale bardziej odpowiednie byłyby siekiery, krew, bezczeszczenie zwłok i inne tego typu motywy.

Prawdziwa apokalipsa nastąpiła jednak dopiero po tym jak na scenie pojawił się Mick Harris aka. Scorn. Przez cały koncert nie odrywał rąk od gałek na swojej pokaźnej konsolecie i z lubością, metodycznie niszczył nasze bębenki. Sprawił, że numery z Refuse; Start Fires stały się jeszcze brutalniejsze, co dotychczas wydawało mi się niemożliwe. Było powolnie, ciężko, agresywnie i brutalnie. Klimat udzielił się też publice. Grupka mocno odurzonych metalowców pogowała pod sceną, jeden gość zaliczył kilka bliskich spotkań z wiekową, kamienną podłogą Krzysztoforów, inny koncertowo wyrżnął głową w ścianę. Do zabawy dołączył również Submerged, który w miarę spokojne pogo zamienił w hardcorowy mosh-pit. Oprócz tego wspomógł Scorna na scenie, dodając od siebie jeszcze jedną ścieżkę basu.

O tym jak dotkliwy był muzyczny atak panów Scorna i Submerged świadczył stopniowo wyludniający się parkiet, na którym do końca zostali głównie najwięksi hardcorowcy, którzy nie bali się o swoje uszy/mieli stopery oraz osoby, które z racji odmiennego stanu świadomości nie do końca wiedziały co się dzieje. Warto jednak było trochę swoje bębenki nadwyrężyć.

Po raz kolejny Radiofonii należy się duże uznanie. Aż strach pomyśleć kogo zaproszą na główną imprezę, skoro to był tylko tzw. bifor....

Tauron Nowa Muzyka 2010

2010-08-30T10:24:00.002+02:00

Zdjęcia z trzech koncertów z Festiwalu Tauron Nowa Muzyka.
Three Trapped Tigers
Jaga Jazzist
Bonobo

Dub Fx/Flower Fairy/Mr. Woodnote/Mc Cade/Bonobo Hobos @ Rotunda

2010-08-19T11:02:00.002+02:00

Garść zdjęć z koncertu Dub Fxa i kompani w rotundzie. Koncert był bardzo "przygodowy". Półgodzinna przerwa na naprawienie subwooferów, bójki pod barierkami i generalnie wielka wtopa Rotundy. Dub natomiast w rewelacyjnej formie.

link

Południca @ Fabryka

2010-07-30T12:18:00.002+02:00

Po trzech miesiącach przerwy, w końcu wybrałem się na koncert z aparatem. Miało być fajnie, ciekawie i etnicznie jednocześnie. Było nudno. Świetna studyjnie Południca, koncertowo wypada dosyć blado. Choć może to wina klubu, który zapewnił iście piwniczne nagłośnienie, a wypełniony był gdzieś tak w 1/4.

Południca @ Fabryka

Wykopaliska 20

2010-05-20T23:04:00.000+02:00

Dziś dwudzieste, jubileuszowe można powiedzieć, wykopaliska. Tak się złożyło, że akurat trafił się zespół wyjątkowo zacny. Debiutanci, którzy na Pitchforku dostali pieczątkę best new music, a w magnetoffonie (z mojej rzecz jasna inicjatywy) wiszą właśnie jako płyta tygodnia. Już wiecie o kim mowa.

Sleigh Bells

Sleigh Bells (czyli dzwonki sań) to duet z Nowego Jorku grający noise-pop. Łatka, łatką, ale dla mnie to połączenie wpływów Yeah Yeah Yeahs i Atari Teenage Riot wzbogacone o wokalne inspiracje gwiazdami pop. Efekt jest piorunujący. Chwytliwe melodie oparte na automacie perkusyjnym i gitarze zostają obowiązkowo zabrudzone, przesterowane, i podgłośnione. Skutkiem takiego zabiegu jest album pełen brutalnych, energetycznych utworów skonfrontowanych z delikatnym, a czasami wręcz cukierkowym wokalem Alexis Krauss. Dawno nie słyszałem tak świeżej i mocnej rzeczy. Recenzent Pitchforka wrażenia po pierwszym przesłuchaniu porównywał do tych towarzyszących zapoznawaniu się z I Get Wet Andrew W.K. czy z The Land of Rape and Honey grupy Ministry. Ja do tego zestawu dorzuciłbym jeszcze 60 Second Wipeout ATR.

Album Treats to na pewno najważniejsze 32 minuty tego roku.

God Is an Astronaut/Junius/Butterfly Explosion @ Kwadrat

2010-05-17T09:02:00.002+02:00

Kolejna porcja zdjęć do zobaczenia na moim flickr. Tym razem z koncertu God Is an Astronaut wspieranego przez dwa supporty.

God Is an Astronaut @ Kwadrat
Junius/Butterfly Explosion @ Kwadrat

Do poczytania

2010-05-15T19:02:00.000+02:00

Trochę się ostatnio moich tekstów nazbierało, więc wszystkich nie będę linkował, w myśl zasady - "kto poszukał, ten znalazł". Ograniczę się do najnowszych.

Na początek mój recenzencki debiut na łamach nowej muzyki:

Holy Fuck "Latin"

Dodatkowo jeden z najlepszych albumów tego roku, a jednocześnie płyta tygodnia w magnetoffonie:

65daysofstatic "We Were Exploding Anyway"

A także wywiad z Maxem Lewisem z Arms and Sleepers.

W drodze recenzja nowego, niestety baaardzo kiepskiego albumu God is an Astronaut, oraz kolejne wykopaliska. Stay Tuned!

Arms and Sleepers @ Forty Kleparz

2010-05-11T18:49:00.003+02:00

Zgodnie z obietnicą wrzucam zdjęcia z wczorajszego koncertu Arms and Sleepers w Fortach Kleparz. Koncert świetny, szkoda, że nagłośnienie i wizualizacje nie wypadły już tak dobrze. Wywiad pojawi się na dniach na łamach serwisu magnetoffon.info. Stay tuned.

Link

Czesław Ziewa w Juwenalia

2010-05-11T11:52:00.000+02:00

Po zdjęciach pora na relację. Dla niektórych mocno nieprzychylną, dla innych wręcz przeciwnie. Cały tekst do przeczytania tutaj. Następne w kolejności - zdjęcia i wywiad z wczorajszego koncertu Arms and Sleepers w Fortach Kleparz.

Juwenaliowi Niepokorni 2010 @ Żaczek

2010-05-09T13:18:00.002+02:00

Po długiej przerwie nareszcie nowe zdjęcia koncertowe. Tym razem z juwenaliowych niepokornych. Line-up w tym roku był umiarkowany, ale warto było przyjść dla samego Czesława, który dał absolutnie najlepszy koncert. Pustki o dziwo tez były niezłe.

/// Moon Boys @ Żaczek

Let the Boy Decide @ Żaczek

Iowa Super Soccer @ Żaczek

Pustki @ Żaczek

Czesław Śpiewa @ Żaczek

Wykopaliska 19

2010-04-04T00:42:00.007+02:00

Tym razem będzie międzynarodowo. Zaczniemy za zachodnią granicą, a skończymy w RPA.

Pantha du Prince

Generalnie nie słucham techno, minimalu ani innych gatunków kojarzonych z niemiecką stolicą. Nie z powodu uprzedzeń, ale z braku czasu i wiedzy na temat tamtejszej sceny. Możliwe, że czekałem na moment, kiedy ktoś/coś zachęci mnie do spenetrowania berlińskiej sceny technicznej. Kimś takim może być ukrywający się pod pseudonimem Pantha du Prince Hendrick Weber. Po jego najnowszą płytę sięgnąłem w ramach przygotowań do tegorocznego Taurona. Black Noise w ciągu pierwszego tygodnia odnotowało w moim last.fm ponad 80 odtworzeń, co biorąc pod uwagę średnią długość utworu plasującą się pomiędzy 6 a 8 minut, jest bardzo dobrym wynikiem. Muzykę Niemca zwykło się określać barokowym techno, czy też techno z barokowymi aranżacjami. Coś w tym jest, ale dla mnie to po prostu rewelacyjne wykorzystanie wszelakich przeszkadzajek, dzwoneczków i innych mniej lub bardziej przetworzonych źródeł dźwięku do zbudowania bajkowego klimatu, któremu równie blisko do minimalu co do ambientu, czy gitarowych eksperymentów spod znaku Fennesza. Na tle innych technicznych producentów Webera wyróżnia również to, że jego muzykę można bez większych nadużyć określić jako prawdziwie piękną. Gęstym tłem oplata delikatne, miarowe beaty, tworząc z każdego z utworów małe dzieło sztuki.

Posłuchajcie sami:

Die Antwoord

Die Antwoord to dla mnie zespół zagadka. Zagadka dlatego, że trudno mi powiedzieć dlaczego mi się podobają. Trudno mi również stwierdzić czy traktować ich poważnie czy jako kolejny youtubowy żart. Za każdą z opcji jest szereg argumentów. Pokrótce wygląda to tak.

Pan w bokserkach z okładką jednego z albumów Pink Floyd, filigranowa blondynka o anielskim głosie rzucająca fuckami na lewo i prawo, Dj Hi - Tek robiący beaty na swoim "pisikompjuter" i teksty przypominające rodzimy Nagły Atak Spawacza. Czy to może się podobać? Okazuje się, że tak. Dlaczego? Dlatego, że beatów Hi-Teka nie powstydziłby się Hudson Mohawke. Dlatego, że teledyski Die Antwoord mogłyby powalczyć na Camerimage. A przede wszystkim dlatego, że jest to zespół prawdziwie dziwny. Może to różnice kulturowe (w końcu RPA jest bądź co bądź krajem dla nas egzotycznym), ale nawet różnice kulturowe nie wytłumaczą najstarszego na świecie chorującego na progerię, przebranego za ninję i wywijającego mieczem samurajskim.

Gorillaz WTF?

2010-04-03T11:12:00.000+02:00

Interesując się muzyką w powiedzmy "profesjonalny" sposób wydawało mi się, że co nieco już wiem o tym jak to wszystko funkcjonuje w wielkim muzycznym świecie. Przynajmniej wydawało mi się, że potrafię rozpoznać dobrą płytę, nawet wtedy kiedy mi się ona nie podoba. Okazuje się, że to wcale nie takie łatwe.

Kiedy usłyszałem, że Damon Albarn znowu wydaje pod szyldem "najsłynniejszego animowanego zespołu świata" (sic!), ucieszyłem się, bo Demon Days było całkiem niezłe, debiut zresztą też. Ale, że Gorillaz nigdy nie było moim muzycznym bóstwem, do płyty podchodziłem raczej ze spokojem..

Plastic Beach dotarło do mnie kilka dni przed premierą i recenzjami i potwornie mnie rozczarowało. Płyta sobie grała, a ja kompletnie nie zwracałem uwagi na to co leci z głośników. Po chwili ze zdziwieniem zauważyłem, że przeszło już trzy czwarte albumu, a mi wydaje się jakbym słuchał zlewającego się w całość półgodzinnego muzycznego tła. Współczując Albarnowi nadchodzących recenzji przerzuciłem się na coś innego.

I tu pojawia się problem. Recenzje wcale nie były złe. Wręcz przeciwnie. Pitchfork nazwał plastikową plażę najlepszym albumem tygodnia (ocena 8,5/10) a Allmusic, Q i Rolling Stone ocenili go na 4-5 w pięciostopniowej skali. Do tego doszedł olbrzymi hype nakręcany wokół płyty i powracającego "najsłynniejszego animowanego zespołu świata" (jakbyśmy ich mieli wiele), audycje radiowe z udziałem Murdoca, teledysk z Bruce'em Willisem, a także oskarżenia o plagiat (akurat chyba bezpodstawne). To wszystko miało zbudować NIESAMOWITĄ, WIELKĄ i WSPANIAŁĄ otoczkę, którą ludzie kupią zamiast muzyki. Bo muzyka oględnie rzecz biorąc jest średnia. Mamy więcej hip-hopu niż dotychczas, więcej featuringów (rekordem jest Stylo gdzie w 4-minutowym utworze śpiewa Damon Albarn, Mos Def i Bobby Womack), niezłą produkcję i potężny ładunek nudy i nijakości.

Niezależnie od tego czy płytę klasyfikować jako indie, alternatywę czy alternatywny hip-hop Plastic Beach jest płytą przeciętną, jeśli nie słabą. I to zarówno jako nowy album Gorillaz jak i jako nowa płyta wogóle. Brakuje przebojowości, utworów pokroju Feel Good Inc. czy Clint Eastwood. Na płycie wyróżnia się jedynie Stylo, który ma faktycznie szansę zostać następcą wyżej wymienionych, reszta to nudna, zagrana na tę samą nutę papka, której nie urozmaicą ani Snoop Dogg, ani Mos Def, ani nawet Libańska Orkiestra Orientalna.

Jeszcze o "najsłynniejszym animowanym zespole świata". To co kiedyś wyróżniało Gorillaz to świetne, animowane teledyski. Pierwszy z nowej płyty (Stylo) jest świetny, pojawia się w nim Bruce Willis, samochody z amerykańskich filmów drogi lat 70-tych i ogólnie jest fajnie. Czego jest najmniej? Animacji.

Damon Albarn na Plastic Beach porusza różne ważkie tematy, takie jak ekologia czy konsumpcjonizm. Plastic Beach to jeden z najlepiej skonstruowanych i najintensywniej reklamowanych muzycznych produktów ostatnich lat.

NIE POLECAM

Wykopaliska 18

2010-03-15T21:01:00.003+01:00

Trochę się ostatnio tego nazbierało. Zarzucenie was wszystkim na raz mija się z celem więc ograniczę się do jednej pozycji. Jednej ale za to konkretnej.

Gonjasufi

Wygląda jak menel, lub iracki terrorysta. W rzeczywistości jest raperem, Dj-em i nauczycielem jogi, a od niedawna także reprezentantem Warp Records.

Nagrywa od wczesnych lat dziewięćdziesiątych ale debiut jako Gonjasufi do sklepów trafił dopiero tydzień temu. Jak dla mnie najlepsza dotychczas płyta AD 2010. Na A Sufi and a Killer czekałem z niecierpliwością od kilku miesięcy. Od pierwszego przesłuchania zapałałem do niej bezinteresowna miłością i myślę, że nieprędko się rozstaniemy. Gonjasufi z pomocą Gaslamp Killera nagrał album zawierający 19 niesamowitych piosenek(tak, właśnie piosenek!), posiadających jakieś archaiczne piękno, od którego trudno się oderwać. Zamiast czytać proponuje słuchać:

W wywiadach Gonjasufi mówi o wewnętrznych zmianach, których efektem ma być jego obecność na scenie. Czekam z niecierpliwością. Może Tauron Nowa Muzyka? Albo Off Festival? Kto wie.

Więcej info tutaj.

Recenzja A Sufi and a Killer, w przyszłym tygodniu na łamach magnetoffonu.info.

Tymon & Transistors @ Łaźnia Nowa

2010-03-08T11:55:00.000+01:00

Tym razem coś luźnego. Od mniej więcej pięciu lat próbowałem wybrać się na koncert Tymona w Krakowie. Udało się dopiero w miniony piątek, kiedy Tymański wraz z Transistorsami zagrał w ramach Tygodnia Kołtuna. Relacja tutaj.

Ulver @ Studio na bis i wiosenne roztopy w Warp Records

2010-02-24T19:14:00.002+01:00

Tym razem w miarę szybko udało mi się uporządkować myśli związane z koncertem i już teraz możecie przeczytać jak było. Mimo osobistego stosunku do muzyki Ulvera starałem się być obiektywny. Efekty tutaj. Natomiast na magnetoffonie znajdziecie mój tekst na temat nadchodzących wiosennych premier w katalogu Warp Records. Będzie się działo!

Ulver/Tides From Nebula/Void Ov Voices @ Studio

2010-02-23T01:45:00.002+01:00

No i już po koncercie. Oczekiwania z mojej strony były niezwykle wygórowane i zespół chyba nie do końca im podołał. Zwykle z koncertami (tymi dobrymi) jest tak, że po wyjściu myśli się o nich i znajduje coraz to więcej elementów które się podobały. W przypadku Ulvera jest odwrotnie, im dłużej myślę, tym więcej znajduję zastrzeżeń... Cóż, na razie do oglądnięcia zdjęcia, jutro relacja.

Ulver @ Studio

Tides From Nebula @ Studio

Z Void Ov Voices zdjęć nie będzie, wszyscy chyba wiedzą dlaczego.

Na magnetoffon marsz!!!

2010-02-20T11:12:00.001+01:00

Wczoraj ruszył nowy serwis muzyczny, który mam okazję współtworzyć. Większość moich ( a i nie tylko) tekstów będzie pojawiała się teraz właśnie tam. Serwis Magnetoffon.info skupiał się będzie głównie na muzyce alternatywnej i promocji młodych, ciekawych, a niekoniecznie znanych artystów. Czyli na tym co lubię najbardziej. Strona jest w fazie początkowej, więc nie przejmujcie się jeśli traficie na niedziałający link, albo pustą stronę.

Na początek z mojej strony trzy recenzje:

Porażkowa, nowa płyta Massive Attack

Świetny nowy album Xiu Xiu

I na rozluźnienie trochę szaleństwa Vampire Weekend

Kolejnych recenzji możecie się spodziewać w okolicach następnego i kolejnych wtorków.

Zapraszam. Magnetoffon.info

Wykopaliska 17

2010-02-13T23:59:00.005+01:00

Dzisiaj dwie propozycje. Najpierw coś energetycznego, dobrze sprawdzającego się w potrzebie nagłej mobilizacji, lub wyżycia się z powodu przemoczenia butów w błocie pośniegowym. Druga opcja to propozycja na leniwe popołudnie (lub poranek), spotkanie z drugą połówka w romantycznych okolicznościach bądź po prostu na sen. Racjonalnie rozporządzając czasem można sobie tymi dwoma grupami wypełnić cała dobę.

Arms And Sleepers

W przypadku grupy Arms and Sleepers, wypełnienie doby ich muzyką nie będzie takie trudne, gdyż panowie od momentu powstania 4 lata temu nie próżnują i regularnie raczą nas nowymi wydawnictwami. Aktualnie ich dyskografia obejmuje 2 albumy, 5 epek, 1 split i jedno DVD. Kolejne są w planach. Moja przygoda z amerykańskim duetem zaczęła się od płyty Matador, wydanej w ubiegłym roku i również od tej płyty radziłbym zacząć osobom, którym nazwa Arms and Sleepers na razie niewiele mówi.

Jest to muzyka zdecydowanie nocna. Bazą jest odświeżony trip-hop i ambient, ale tylko z rzadka występujący kanonicznej formie. Urozmaicenia obejmują elementy post-rockowe, jazzowe czy wstawki akustyczne. Całość charakteryzuje senna i leniwa atmosfera, daleka jednak od chill-outów rodem ze składanek Fabryki Trzciny. Niektórzy mówią, że płyta Matador jest po prostu wzruszająca. Trudno się nie zgodzić po przesłuchaniu utworów takich jak The Architekt czy Matador.

Grupa ma chyba najbardziej zagospodarowanego majspejsa jakiego widziałem. Można na nim dużo zobaczyć, usłyszeć, kupić, no i dowiedzieć się, co wcale nie jest takie oczywiste.

Na żywo Arms and Sleepers będzie można zobaczyć w Krakowie i Wrocławiu w maju tego roku.

Strony eventów na last.fm:

Wrocław

Kraków

Invasion

Opcja energetyczna to brytyjska grupa Invasion. Trio, tworzone przez wychodzącego z założenia "przester zawsze na maksa" gitarzysty Marka Stevena, soulowej wokalistki Chan i perkusistki Zel wyglądającej jak nastoletnia emo-metalówa. Największą zaletą zespołu jest kondensacja formy. Utwory trwają średnio po pólłorej minuty, a debiutancki album The Master Alchemist zamyka się w 21 minutach. Większość utworów zbudowana jest według zasady "szybko i ostro" i brzmi naprawdę dobrze. Muzyka nie jest specjalnie odkrywcza, ale połączenie trashowej gitary z wokalem w stylu Motown Records robi bardzo pozytywne wrażenie i wciąga. Z powodu swojej długości (czy raczej krótkości) przy słuchaniu płyty dobrze sprawdza się opcja repeat. Polecam na zimową depresję.

Pochwalić trzeba również kolażowe teledyski Marka Stevena, świetnie pasujące do twórczości Invasion.

Portico Quartet @ Hipnoza na bis

2010-02-05T16:43:00.007+01:00

Tym razem relacja pisana z koncertu. Z lekkim opóźnieniem ale zawsze. Cały tekst tutaj.

Portico Quartet @ Hipnoza

2010-02-01T10:07:00.007+01:00

W ostatnią niedzielę w ramach swojego dziesięciolecia

katowicki klub Hipnoza ugościł panów z Portico Quartet.

Zdjęcia tutaj. Relacja niebawem.

Poniżej fragment koncertu, niestety dosyć słabej jakości.

Czekam na oficjalne nagranie, które ponoć ma się ukazać.

2009

2010-01-30T11:31:00.005+01:00

Kończy się pierwszy miesiąc roku 2010 więc wartałoby w końcu podsumować rok miniony. Tym bardziej, że od strony muzycznej był on wyjątkowo dla nas życzliwy. Tylu atrakcji (głównie koncertowych) nikt się chyba nie spodziewał. Z jednej strony to miło, że w końcu do Polski przyjechali Radiohead i Nine Inch Nails, z drugiej oczekiwania co do 2010 są teraz bardzo wysokie. Miejmy nadzieję, że nasze rodzime agencje koncertowe, bardzo intensywnie się ostatnio mnożące podołają tym oczekiwaniom.

Zanim przejdę do rankingów, the bestów i innych podobnych, kilka słów tekstem ciągłym na temat roku minionego.

Zacznę lokalnie, od Krakowa.

Zeszły rok trochę odwrócił nasz krajowy rynek koncertowy. Dotychczas niekwestionowanym centrum była Warszawa, a Kraków, Wrocław czy Poznań plasowały się na mniej więcej podobnym poziomie. Rok 2009 (za sprawą Fabryki Productions, Selectora i Sacrum Profanum) wywindował Kraków na poziom dorównujący Warszawskiemu, z Poznania zrobił miasto kilku, ale za to bardzo ważnych eventów(Radiohead, NIN, Jane's Addiction), a z Wrocławia koncertowy zaścianek broniący się asymetrycznym festiwalem i nowymi horyzontami. Ale miało być o Krakowie. Fabryka Productions, wyrosła na monopolistę pod Wawelem, sprowadzając większość prestiżowych, zagranicznych gwiazd i tym samym organizując najważniejsze koncerty klubowe. Z kolei Selector Festival i Sacrum Profanum przyciągnęły do grodu Kraka fanów spoza miasta, a nawet spoza Polski. Szczególne brawa należą się tutaj Sacrum Profanum, bo kto by pomyślał, że Aphex Twin przyjedzie do Polski i to w dodatku na 2 koncerty. Warto jeszcze wspomnieć o Unsoundzie, który mimo początkowych perturbacji zdołał zgromadzić bardzo ciekawy line-up i przyciągnąć całkiem sporą publiczność. Tym niemniej uważam iż jest to impreza raczej dla organizatorów, ich znajomych i konsuli różnych krajów oraz bardzo wylansowanej młodzieży niż dla zwykłych śmiertelników.

Koniec roku przyniósł Krakowowi nową agencję koncertową(Front Row Heroes), która od grudnia działa bardzo sprawnie, organizując w Fortach Kleparz koncerty różnych śpiewających pań. W najbliższym czasie można spodziewać się rozszerzenia repertuaru, na co czekam z niecierpliwością.

Oczywiście nie było całkiem różowo. Kraków wciąż nie doczekał się hali widowiskowej z prawdziwego zdarzenia (i chyba prędko się nie doczeka), a w Sylwestra na rynku wystąpiła Agnieszka Chylińska. Natomiast Juwenalia po raz kolejny próbowały zachęcić studentów tanim piwem, a nie ciekawym repertuarem. Powtarzalność występujących zespołów nie była by może taka zła gdyby zamiast Happysad, Farben Lehre i Comy przyjechał ktoś inny.

Generalnie jednak było bardzo dobrze.

Najlepszy krakowski koncert tego roku to chyba Editorsi w Studiu. Świetny dźwięk, świetna forma zespołu, świetna setlista i przede wszystkim Tom Smith pokazujący, że jednak umie śpiewać.

O tym co działo się w kraju trochę już wspomniałem. Przede wszystkim wysyp koncertów gwiazd, na które czekaliśmy od dawna. Oprócz tego cała masa festiwali, z których mało który mógłby powstydzić się swojego line-upu. Obok Openera, który ostatnio doceniony został również za granicą warto wspomnieć o Offie Artura Rojka, na który jedzie się nie na konkretny zespół tylko po prostu na festiwal, a dobre koncerty zawsze się znajdą, czy kolejnej edycji Nowej Muzyki tym razem z dopiskiem Tauron, której przeprowadzka do Katowic wyszła na zdrowie.

Najlepszy koncert to dla mnie definitywnie Nine Inch Nails w Poznaniu. Przede wszystkim ze względów osobistych, ale obiektywnie rzecz biorąc występowi nie da się zarzucić absolutnie nic. Setlista była na tyle zróżnicowana, że każdy znalazł coś dla siebie. Miejsce bardzo dobrze dobrane, organizacja również bez zastrzeżeń, a Alec Empire w charakterze supportu okazał się strzałem w dziesiątkę. No i dodatkowo fakt, że być może nie zobaczymy już więcej Nine Inch Nails na żywo.

Za podsumowanie globalne niech posłużą płyty, które ukazały się w zeszłym roku, a w mojej głowie pozostały do teraz. Jeśli chodzi o rankingi to numerki nadam tylko pierwszej trójce a reszta będzie nosić zaszczytny tytuł płyt obowiązkowych 2009.

1.King Cannibal "Let The Night Roar"

Zaczęło się od koncertu na festiwalu Tauron Nowa Muzyka. Stwierdziłem, że zobaczę co pan ma do zaoferowania oraz ogólnie jakoś obtrzaskam się z dubstepem. Okazało się, że King Cannibal dał najlepszy koncert festiwalu, dosłownie miażdżąc namiot, scenę i zgromadzoną publiczność. Debiut długogrający, który ukazał się kilka miesięcy później, ugruntował pozycję króla. Płyta jest mroczna, brutalna i agresywna. Jeśli istnieje król dubstepu to jest nim King Cannibal. Więcej o płycie tutaj.

2.Animal Collective "Merriweather Post Pavilion" + "Fall Be Kind"

Ta płyta musiała się tu pojawić. Nie dlatego, że pojawia się we wszystkich podsumowaniach, ale dlatego, że jest po prostu dobra. Amerykanie postanowili upiosenkowić swój repertuar co wyszło im na zdrowie i wygenerowało niezliczoną ilość singli. Żeby nie dać o sobie zapomnieć (w końcu Merriweather Post Pavilion ukazał się w styczniu) w grudniu wydali epkę Fall Be Kind, prezentującą równie wysoki poziom jak wydawnictwo styczniowe. Więcej tutaj.

3.Them Crooked Vultures "Them Crookes Vultures"

To musiało się udać. Josh Homme, John Paul Jones oraz Dave Grohl, wspólnie nie mogli nagrać słabej płyty. Tym bardziej, że po serii niezapowiedzianych koncertów w lecie i bardzo skromnych fragmentach twórczości publikowanych od czasu do czasu na youtube oczekiwania były bardzo wysokie. Na początku grudnia dostaliśmy mięsisty kawał rocka, wybijający się ponad wszystkie gitarowe płyty wydane w minionym roku.

Płyty obowiązkowe 2009:

rockowo:

Kasabian "West Ryder Lunatic Pauper Asylum" za "piosenki, które już gdzieś słyszeliśmy" ale nie możemy się od nich oderwać

The Dead Weather "Horehound" za brud, wulgarność, krzyczącą Alisson Mosshart i zdyszanego Jacka White'a

Editors "In this Light and on this Evening" za syntezatory zamiast gitar i ostateczne wyzwolenie się ze schematu Joy Division-New Order-Interpol

elektronicznie:

Archive "Controlling Crowds parts I-IV" za prawie 3 płyty nowej muzyki utrzymane na stałym, wysokim poziomie

Clark "Totem's Flare" za oryginalność, inność, progresywność, kolorowość i wiele innych rzeczy

Tim Exile "The Listening Tree" za udowodnienie, że można jednocześnie ciężko ale też miło, przyjemnie i melodyjnie

Circlesquare "Songs about Dancing and Drugs" za minimalizm, genialny klimat no i ten wokal...

inaczej:

Gaba Kulka "Hat, Rabbit" za pokazanie, że polski pop to nie tylko Doda i Feel

Dälek "Gutter Tactics" za pokazanie, że hip-hop może być bliższy industrialowi niż złotym łańcuchom

Bat for Lashes "Two Suns" za najpiękniejszą płytę 2009 roku

Na koniec dwa single, które również do teraz nie chcą mi wyjść z głowy.

Gaba Kulka/Hanne Hukkelberg @ Forty Kleparz

2010-01-22T18:50:00.002+01:00

Nowy rok, nowy klub i nowa agencja koncertowa. Wszystko o dziwo funkcjonuje bardzo sprawnie. Po koncertach Basi Bułat, Levity i Rylanda Boucharda do Krakowa przyjechała Hanne Hukkelberg. W ramach supportu wystąpiła niezrównana Gaba Kulka. Pełna fotorelacja z koncertu Hanne tutaj, a z Gaby tu.

Wykopaliska 16

2010-01-10T13:20:00.007+01:00

Wykopaliska wracają do swojej oględnej regularności. Dzisiaj coś polskiego.

Sulphur Phuture

Sulphur Phuture to nowy projekt głównego kompozytora i producenta projektów Masala Soundsystem oraz Village Kollektiv - Praczasa. Pod nowym pseudonimem Rafał Kołaciński serwuje nam mieszankę różnych basowych dźwięków, mniej niż zwykle wzbogaconą muzyką świata. Mniej niż zwykle nie znaczy, że w ogóle. Orientalizmy są obecne, ale tylko jako dodatek. Trzonem jest szybka i mroczna muzyka elektroniczna. Praczas raczy nas mieszanką drum'n'bassu, breakbeatu i dubstepu tworząc bardzo ciekawą i przede wszystkim oryginalną całość. Obok dźwięków generowanych cyfrowo mamy również żywe instrumenty(tutaj pojawia się właśnie world music) oraz gościnnie udzielających się wokalistów(Spięty, Blady Kris, Bajka).

Debiutancki album promuje utwór Penetralia - jeden z najciekawszych na płycie.

Więcej na temat projektu w wywiadzie z Praczasem.
myspace artysty

Who Knows!? @ Lizard King

2010-01-06T12:16:00.005+01:00

Na moim Flickrze pojawiła się nowa dawka koncertowych zdjęć. Tym razem ofiarą mojego skromnego obiektywu padł zespół Who Knows?!, który we wtorek nawiedził klub Lizard King. Pełna fotorelacja tutaj. Natomiast więcej informacji i muzyki przede wszystkim na myspace zespołu. Szczególnie polecam utwór pt. Gdzieś po Drodze.

Poniżej wersja czterominutowa, natomiast ta z majspejsa ma minut ponad 10.

Wykopaliska 15

2009-12-30T23:06:00.004+01:00

Postanowiłem na jakiś czas zrezygnować z radiowej wersji Brain Damage. Na jak długo nie wiem. Nie wiem też czy audycja powróci na falach Studenckiego Radia Frycz czy gdzie indziej. Czas pokaże. W styczniu (dokładną datę podam) możecie spodziewać się audycji podsumowującej rok 2009. Na razie jednak zapraszam na zaniedbane od jakiegoś czasu wykopaliska. Będzie bardzo ciekawie.

Fjieri

Nie sądziłem, że jakiś nowy, nieznany mi zespół grający rocka progresywnego jest mnie jeszcze w stanie zainteresować. Okazuje się, że taki zespół jest, a nazywa się Fjieri. Szkopuł tkwi w tym, że nikt z członków grupy nie jest debiutantem. Trzon zespołu tworzy dwójka włochów - Stefano Panunzi oraz Nicola Lori. Jednak to goście pojawiający się na debiucie tworzą z Fjieri ewenement. Album Endless nagrywany był podobno przez dziesięć lat. W tym czasie na ostateczny kształt krążka wpłynęli m.in. Richard Barbieri i Colin Edwin z Porcupine Tree, Mick Karn z Japan, oraz Tim Bowness. Barbieri dodatkowo wyprodukował album. Efekt jest warty wyżej wymienionych nazwisk, a jednocześnie nie powiela żadnego z projektów gości. Niby nic nowego w progrockowym światku, a jednak słucha się tego niezwykle przyjemnie. Ja nie mogłem się oderwać przez bity tydzień.

Niestety youtube nie oferuje do odsłuchu żadnych nagrań grupy. Tak więc odsyłam na myspace lub bezpośrednio do Burningshed gdzie płytę można nabyć w cenie 10 funtów.

Portico Quartet

Tutaj nie będę może zbyt oryginalny bo na temat Portico Quartet wszyscy ostatnio się rozpisują. Mimo tego postanowiłem dorzucić swoje 3 grosze. Londyński kwartet został już okrzyknięty następcami The Cinematic Orchestra (co biorąc pod uwagę studyjną działalność Jasona Swinscoe i spółki w ostatnich latach nie jest wielkim sukcesem). Trzeba jednak przyznać, że panowie sobie na ten tytuł zapracowali. Nu-jazz w ich wykonaniu jest unikalny z powodu użycia pewnego ciekawego instrumentu, nazywanego Hang. Dziwnej konstrukcji bębenek, wymyślony na początku XXI wieku przez dwóch panów z firmy PANArt, pojawia się we wszystkich kompozycjach anglików, nadając im trudny do podrobienia styl. Smaczku dodaje fakt, że bębenka aktualnie nie można już kupić.

Poniżej kilka fragmentów twórczości Portico Quartet.

W studiu:

Na scenie:

I na ulicy:

myspace grupy
więcej o tajemniczym bebenku

Zespół wystąpi w nadchodzącym, 2010 roku w Polsce. 31 stycznia panowie pojawią się w katowickim klubie Hipnoza.

Kucz/Kulka @ Rotunda

2009-12-04T00:20:00.002+01:00

Na gorąco kilka zdjęć ze świetnego koncertu projektu Kucz/Kulka w Rotundzie. Relacja słowna niebawem.

Więcej zdjęć tu.

Editors @ Studio

2009-12-03T23:27:00.002+01:00

Tydzień temu w Studiu zagrali Editorsi. I tak sobie myślę, że im więcej czasu mija od tego momentu, tym bardziej doceniam tamten wieczór. Nie był to koncert idealny, ale było blisko. Nie mam w zasadzie nic do zarzucenia, a to zdarza mi się rzadko. Pełna relacja tutaj.

A tutaj namiastka tamtego wieczoru:

25.11.2009 - Audycja odwołana!

2009-11-25T12:46:00.001+01:00

Tak jak zapowiadałem w zeszłym tygodniu, dzisiejszy Brain Damage nie odbędzie się z powodu koncertu Editors. Zapraszam za tydzień na spotkanie z Benem Frostem.

L.U.C. @ Studio

2009-11-21T08:18:00.002+01:00

Drugi w tym roku koncert promujący Planet LUC w Krakowie okazał się równie dobry jak pierwszy, a przede wszystkim inny. Jakoś trudno mi wyobrazić sobie żeby LUC się powtarzał. Zdjęcia tutaj.

The Vulture King - Audycja 18.11.2009

2009-11-18T21:42:00.006+01:00

Brain Damage nie patrzy wstecz, bo nowości się nagromadziło co nie miara. Na wszystkie czasu nie starczyło, ale wszak to nie ostatni program. Na dłuższą chwile zagościli Them Crooked Vultures, Nosound i Tyondai Braxton, a na krócej Arctic Monkeys i Wolfmother.

Usłyszeliście:

1.Yppah "The Drag"

2.Arctic Monkeys "Sketchhead"

3.Wolfmother "New Moon Rising"

4.Them Crooked Vultures "No One Loves Me and Neither Do I"

5.Them Crooked Vultures "Mind Eraser, No Chaser"

6.Them Crooked Vultures "Elephants"

7.Nosound "Winter Will Come"

8.Nosound "Constant Contrast"

9.Ben Frost "The Carpathians"

10.Saltillo "Remember Me?"

11.Fuck Buttons "Space Mountain"

12.Tyondai Braxton "J.City"

13.Tyondai Braxton "Opening Bell"

14.Tyondai Braxton "Uffe's Woodshop"

15.Massive Attack "Splitting the Atom"

16.King Cannibal "Colder Still"

17.King Cannibal "Flowers of Flesh and Blood"

18.Bonobo "The Keeper"

W kolejnym programie (za tydzień albo za dwa) szersza prezentacja nowego albumu Bena Frosta "By the Throat. Do usłyszenia.

Parę zdjęć

2009-11-18T13:40:00.003+01:00

Konto na flickr również zostało reaktywowane, a wraz z reaktywacją pojawiły się nowe zdjęcia.

Trójka Tour @ Studio 10.11.2009

Dick4dick

Gaba Kulka

Czesław Śpiewa

Bad Light District/New York Crasnals @ Łódź Kaliska 15.11.2009

Na koniec ciekawostka. Okazało się, że w końcu ktoś docenił moje zdjęcia i postanowił ich użyć(konkretnie jednego). Efekt można zobaczyć tutaj.

New York Crasnals/Bad Light District @ Łódź Kaliska

2009-11-18T12:12:00.005+01:00

Po prawie półtorarocznej przerwie New York Crasnals znowu pojawili się w Krakowie. Dodatkowo Michał Smolnicki pierwszy raz na żywo zaprezentował się ze swoim Bad Light District. Relacja tutaj, a zdjęcia niebawem.

Parę tekstów.

2009-11-18T11:31:00.006+01:00

Jeśli wam się nudzi, możecie rzucić okiem na kilka moich nowych tekstów. Na pierwszy ogień recenzja świetnej płyty King Cannibala "Let the Night Roar", a potem na rozluźnienie relacja z całkiem niezłego koncertu pod hasłem Trójka Tour.

King Cannibal "Let the Night Roar"

Trójka Tour @ Studio

Zdjęcia z koncertu już niedługo, jak tylko reaktywuje moje konto pro na Flickr :)

Brain Damage Reaktywacja - Audycja 04.11.2009

2009-11-12T15:33:00.004+01:00

Brain Damage powrócił na antenę, ponownie w trochę zmienionej formie. Pierwsza audycja w tym sezonie to podsumowanie ostatnich kilku miesięcy plus nieliczne nowości. Obyło się bez problemów technicznych, uznajmy to więc za dobry omen.

Usłyszeliście:

1.Yppah "The Drag"

2.Porcupine Tree "Time flies"

3.Muse "Uprising"

4.Muse "Unnatural Selection"

5.Biffy Clyro "That Golden Rule"

6.Omar Rodriguez-Lopez "Las flores con limon"

7.Omar Rodriguez-Lopez "Mundo de ciegos"

8.Saltillo "Remember Me?"

9.Thom Yorke "Feeling Pulled Apart by Horses"

10.The Slew "100%"

11.Ghost "Return Journey"

12.Ghost "The Day After"

13.L.U.C. "A więc wojna"

14.Archive "Thought Conditioning"

15.Archive "Lines

16.Clark "Growls Garden"

17.Clark "Rainbow Voodoo"

18.The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble "Embers"

Audycja wczorajsza się nie odbyła z powodu święta, dlatego planowany odcinek wykopaliskowy sobie pominiemy i od razu skupimy się na różnych ciekawych i przede wszystkim nowych rzeczach. Możecie się spodziewać m.in. Them Crooked Vultures, Nosound, Bena Frosta oraz Tyondai'a Braxtona.

Tutaj można posłuchac całości nowego albumu The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble oraz ściągnąć utwór Embers.

A na dokładkę teledysk do That Golden Rule, który jest równie udany jak utwór.

Brain Damage Reaktywacja

2009-11-03T19:21:00.002+01:00

Już jutro o godzinie 21 na antenę Studenckiego Radia Frycz powróci mój autorski program czyli Brain Damage(choć jego nazwa być może ulegnie zmianie). W każdym razie jutro, jeszcze pod starym szyldem przyjrzymy się nowością, które z racji absencji eterowej, trochę nas ominęły. Możecie spodziewać się m.in. fragmentów ostatnich płyt Muse, Omara Rodrigueza, Archive czy Clarka, ale także Fuck Buttons, L.U.C. innych. zapraszam jutro o 21 na www.radiofrycz.pl

Lutosphere @ Filharmonia Krakowska

2009-11-03T19:17:00.002+01:00

W końcu udało mi się zobaczyć Możdżera na żywo. Sam nie wiem ile razy wybierałem sie na koncerty Możdżera Danielssona i Fresco, wiem tylko ,że ani razu nie udało mi się tych planów doprowadzić do końca. Tym razem Możdżer razem z Buniem S. i Andrzejem Bauerem zagrali swoje wersje utworów Witolda Lutosławskiego. Jak wyszło, można przeczytać tutaj.

No Visa Required

2009-10-27T01:24:00.002+01:00

Udało mi się w końcu wrzucić zdjęcia z czwartkowej imprezy Unsoundowej pod hasłem No Visa Required. Polecam szczególnie Moishe Moishe Moishele. Więcej zdjęć tutaj, natomiast wspomnianej grupy posłuchac można tutaj.

Archive @ Studio

2009-10-22T12:19:00.005+02:00

Z lekkim opóźnieniem ukazała się moja relacja z koncertu Archive. Kto nie był ten na Youtube może sprawdzić co stracił. Cały tekst tutaj.

Bullets z Krakowa, obrazu właściwie nie ma, ale dźwięk bardzo dobry.

Unsound Opening

2009-10-20T23:31:00.002+02:00

Kilka zdjęć z otwarcia festiwalu Unsound i koncertu Jacaszka. Więcej do oglądnięcia tutaj. Natomiast nowego materiału Jacaszka można posłuchać tutaj, klikając w film There is no Others, There is only Us, do którego skomponował on muzykę. Swoją drogą film też jest rewelacyjny.

IAMX @ Rotunda

2009-10-20T16:05:00.003+02:00

To był dla mnie bardzo koncertowy weekend. W czwartek Archive, w sobotę IAMX, a w niedzielę Kult. Relację z IAMX już możecie przeczytać tutaj. Natomiast dwie pozostałe pojawią się wkrótce. Z kolei od wczoraj trwa festiwal Unsound, na który również uczęszczam więc możecie spodziewać się zdjęć oraz relacji. Jak na razie kiepską organizację przed imprezą wynagrodził koncert Jacaszka. Zdjęcia z niego pojawią się pewnie dziś wieczorem.

Relacja z CSU

2009-10-14T11:10:00.002+02:00

Relacja z koncertu California Stories Uncovered do przeczytania tutaj. Zamiast First Big Yell powinno być oczywiście First Pink Yell :).

California Stories Uncovered @ Drukarnia

2009-10-09T01:40:00.002+02:00

Zdjęcia z koncertu California Stories Uncovered z Drukarni. Na koncercie było jakieś 20 osób ale nie było źle. Natomiast idealnie byłoby bez wokalu. Więcej zdjęć tutaj, a relacja niebawem.

Wykopaliska 14

2009-10-05T23:59:00.004+02:00

Znów trochę czasu minęło i nazbierało się kilka ciekawych rzeczy. Z całej masy nowych artystów przesłuchanych przez ostatni miesiąc wybrałem dwa projekty.

King Cannibal

Na początek nawiązania do wrażeń po festiwalu Tauron Nowa Muzyka w Katowicach. Jeden z lepszych koncertów zagrał właśnie King Cannibal. Swoim setem zniszczył mała scenę już pierwszego wieczoru, a w kolejne dni nikt(nawet Flying Lotus) mu nie dorównał. Wschodząca gwiazda dubstepu po wydaniu szeregu epek nareszcie szykuje pełnoprawny debiut. Płyta Let The Night Roar w sprzedaży już niedługo. Jak zapewnia Ninja Tune - jest pełna seksu, przemocy, napięcia i strachu. Czekam z niecierpliwością.

Próbka zdolności Króla kanibala.

Mouse on the Keys

Mouse on the Keys to z kolei zupełnie inna historia. Japońskie trio złożone z perkusji, fortepianów i innych instrumentów klawiszowych gra bardzo ciekawą mieszankę. Czasami melodyjną, ale przeważnie opartą na nietypowych tempach i rytmice. Dobry przykład na przenikanie muzyki klasycznej do rozrywkowej. Panowie wydali 4-utworową epkę Sezession oraz pełnometrażowy album An Anxious Object. Obie płyty warte zapoznania.

Na dokładkę rewelacyjny teledysk do utworu którego tytułu niestety nie zapiszę.

Aphex Twin z huty

2009-09-24T15:47:00.003+02:00

Sacrum Profanum zakończyły w tym roku dwa koncerty Aphex Twina. Opinie o nich były skrajne, ale w moim prywatnym odczuciu sobotni koncert był świetny. Więcej prywatnych odczuć tutaj.

Rammstein w wersji porno

2009-09-17T20:42:00.003+02:00

Podziwiam speców od wizerunku grupy Rammstein. Od samego początku istnienia, zespół kroczy jasno sprecyzowaną drogą, kreując (głównie przy pomocy teledysków) szum wokół siebie. Widzieliśmy już: wręczenie nagród dla terrorystów(Ich Will), dwuznaczną wersję królewny Śnieżki(Sonne), historię kanibala( Mein Teil) czy dosyć obleśny Mann Gegen Mann.
Najnowszy klip do utworu o wiele mówiącym tytule Pussy, został zamieszczony tylko na portalu www.visit-x.net zajmującym się amatorskimi video-chatami... Nowym albumem Rammstein chce ugruntować stereotyp "niemieckiego pornola". I jak na razie całkiem nieźle panom to wychodzi.
Są jednak dwa mankamenty.
Po pierwsze: klip mimo tego, że na pewno jest najodważniejszym w dorobku grupy będzie miał mniejszą niż zwykle "siłę rażenia" ponieważ żadna stacja muzyczna ani YouTube go nie puszczą.
Po drugie: utwór Pussy muzycznie jest nędzny, mam nadzieję, że płyta będzie lepsza.

Klip do zobaczenia tutaj.

Start Sacrum Profanum

2009-09-17T15:28:00.003+02:00

W zeszłą niedzielę w Krakowie ruszył festiwal Sacrum Profanum. Siódma edycja poświęcona jest współczesnej muzyce brytyjskiej i przyniosła m.in. koncert The Cinematic Orchestra i video show Chrisa Cunninghama. Relacja z tych dwóch w tym miejscu. Jutro i pojutrze wystąpi Aphex Twin z towarzyszeniem Floriana Heckera o czym również nie omieszkam napisać.

Post-Rock w Mandze

2009-09-15T13:31:00.004+02:00

Manggha wyrasta nam z muzeum na coraz prężniej działającą salę koncertową. I dobrze, bo warunki ku temu ma rewelacyjne. Ostatnio swoje dźwięki w jej progach zaprezentowały trzy około-post-rockowe kapele: polski Tides from Nebula, amerykański Caspian i irlandzki God is an Astronaut. Bilety można było nabyć po niebywale niskiej cenie (35 złotych), tak więc frekwencyjnie koncert okazał się dużym sukcesem. A muzycznie? Dalej czytaj tutaj.

God is an Astronaut/Caspian/Tides from Nebula @ Manggha

2009-09-12T15:35:00.004+02:00

Zdjęcia z post-rockowych ekscesów w mandze z 10.09.2009. Więcej tutaj.

Kopalniane nowe brzmienia

2009-09-03T16:10:00.005+02:00

W Niedzielę dobiegła końca czwarta edycja festiwalu Turon Nowa Muzyka. Po dwóch imprezach zorganizowanych w Cieszynie nowa muzyka wróciła do korzeni – czyli do Katowic. Jak się okazuje był to bardzo dobry pomysł.

Na miasteczko festiwalowe zaadaptowano tereny byłej kopalni Katowice, co nadało imprezie industrialny charakter. Ponad scenami górowały oświetlone szyby górnicze, a w zaroślach kryły się kopalniane zabudowania sprzed ponad wieku. W takim otoczeniu znalazło się miejsce na dwie sceny, grający autobus Red Bulla i obowiązkowe ogródki piwne. Krótko mówiąc – miejsce wymarzone, a jak spisali się zaproszeni artyści?

Pierwszy dzień był najbardziej „zespołowy” z całej imprezy. Koncerty na dużej scenie rozpoczęło australijskie trio Pivot. Panowie zagrali bardzo żywiołowy koncert, skupiając się na repertuarze ze swojej ostatniej płyty. Na początku usłyszeliśmy singlowe In the Blood, a potem po kolei Fool In Rain, Didn’t I Furious i O Soundtrack My Heart. Znalazło się również miejsce na kilka nowych kompozycji, zapowiadających kolejny album grupy. Publiczność, choć o tej porze jeszcze nieliczna, była zachwycona.

Scena klubowa pierwszego dnia zdominowana była przez brzmienia dubstepowe. O 20.00 zagrał młodziutki Ital Tek, który wyrasta na jednego z oryginalniejszych twórców w gatunku. Zaczynając swój set spokojnie, powoli się rozkręcał i nadawał mu oraz bardziej taneczny charakter. Obok utworów ze swojego debiutu, wplatał m.in. Madonnę czy Dizzee’go Rascala.

Po Ital Teku pojawił się bardziej doświadczony, reprezentujący wytwórnię Nina Tune King Cannibal. O ile jego poprzednik czasami zahaczał o bardziej taneczne brzmienia to King Cannibal od razu postawił sprawę jasno – będzie groźnie. Przytłaczający bas, wciąż narastający bit i promieniujące z setu zło sprawiły, że był to najlepszy występ pierwszego dnia.

O północy na scenie pojawił się Kevin Martin, czyli The Bug, dubstepowy weteran, który wystąpił w towarzystwie MC Flow Dana. W porównaniu do mniej doświadczonych poprzedników wypadł bardzo słabo, a jego MC nie porwał publiczności.

Na dużej scenie wieczorem mogliśmy wysłuchać jeszcze dwóch świetnych koncertów.

Najpierw wystąpił hip-hopowo-elktroniczny duet Dan Le Sac vs Scroobius Pip. Brytyjczycy nie zawiedli, zagrali bardzo żywiołowy koncert, a Scroobius Pip nawiązał świetny kontakt z publicznością, kilkakrotnie schodząc ze sceny, rozmawiając z fanami, i przyjmując kurtkę od jednego z nich. Usłyszeliśmy większość materiału z debiutu duetu Angles oraz kilka utworów z niewydanej jeszcze płyty.

Po północy, na zakończenie pierwszego dnia na Live Stage pojawiła się grupa Ebony Bones. O ile King Cannibal zagrał najlepszego seta na festiwalu to Ebony Bones zagrała najlepszy koncert. Ośmioosobowy zespół w bajecznie kolorowych strojach od pierwszych dźwięków rozruszał, zgromadzoną pod namiotem publiczność i nie dał jej się uspokoić aż do samego końca. Usłyszeliśmy We Know All About You, Story of St.Ockwell, Don’t Fart on My Heart I oczywiście singlowy The Muzik. Na koniec pojawiła się utaneczniona wersja Another Brick in the Wall grupy Pink Floyd, przy której publiczność dosłownie oszalała. Koncert był najatrakcyjniejszy również z wizualnego punktu widzenia. Ebony wraz ze swoimi chórzystkami były bajecznie poprzebierane, a występ urozmaicany był chociażby tańcami synchronicznymi.

Drugiego dnia miały wystąpić największe gwiazdy festiwalu – autor jednego z najlepszych krążków zeszłego roku – Flying Lotus oraz znana z The Knife wokalistka Karin Drejier, tu występująca z solowym projektem Fever Ray. Dzień rozpoczęli jednak polscy artyści. Na początek zagrał zespół Oszibarack, a na scenie klubowej Minoo oraz Ch.District.

Pierwszą zagraniczną artystką tego dnia była wokalistka i performerka Planningtorock. Jej występ plasował się gdzieś pomiędzy performance’m a koncertem pozostawiając mieszane uczucia. Z jednej strony mieliśmy bardzo ciekawe wizualizacje, a z drugiej raczej nieciekawą muzykę i główną bohaterkę śpiewającą w masce i białym worku… Interesujące w sam raz na niespełna 40 minut, które trwał koncert.

Po Janine na scenie pojawił się Jon Hopkins, który chyba zaskoczył wszystkich. W każdym razie na pewno tych, którzy znali jego twórczość studyjną (do których zalicza się autor) Ze spokojnych, ambientowych kompozycji, w których raczej rzadko pojawiał się beat nie zostało właściwie nic. Hopkins zagrał najbardziej żywiołowy set tego wieczoru. Nie było udziwnień ani eksperymentów z rytmiką. Po prostu klasyczne, mocne, taneczne beaty ubarwiane dźwiękiem kaossilatorów Korga, których obsługę, Hopkins opanował do perfekcji. Publiczność dosłownie oszalała na jego koncercie i w tanecznym transie trwała do samego końca. Trudno uwierzyć, że Hopkins grał jako suport na koncertach Coldplay.

Po tanecznym secie wyżej wymienionego przyszła pora na bardziej eksperymentalną muzykę. Na Club Stage wystąpił Tim Exile, mistrz połamanego i nieprzewidywalnego brzmienia. Koncertem promował swoją ostatnią, wyjątkowo jak na niego melodyjną płytę Listening Tree. Niestety usłyszeliśmy z niej tylko kilka utworów. Reszta występu była interesująca, ale zabrakło pazura. Exile zabrzmiał jak coś pomiędzy szaleństwem Nuisance Gabbaret Lounge a monumentalnością Listening Tree. Lepiej wyszłoby gdyby bardziej konkretnie się określił.

Po koncercie Brytyjczyka na głównej scenie zaprezentować się miała największa gwiazda festiwalu – Fever Ray. O jej „gwiazdorstwie” już przed koncertem świadczyło kilka rzeczy. Spowita w ciemnościach scena przyozdobiona była kadzidełkami i lampami z abażurem, przestrzeń dla fotografów ograniczona o połowę i najliczniej zgromadzona publiczność. A sam koncert? Było ciemno, były laserowe światła, no i był zespół, którego właściwie nie było widać. Muzycznie było bardzo spokojnie i monotonnie. Publiczność wydawała się zadowolona, choć nie w pełni. Jak dla mnie największe rozczarowanie festiwalu. Chciałoby się zacytować Scroobiusa Pipa „Fever Ray-just a band”.

Znacznie lepiej zaprezentował się Flying Lotus. Roześmiany, rozdający piwo i jointy Amerykanin zachwycił zgromadzoną pod mniejszym namiotem publiczność. Zagrał bardzo „tłustego” seta, wypełnionego instrumentalnym hip-hopem. Publiczność reagowała bardzo żywiołowo, szczególnie przy wplatanych w występ fragmentach zeszłorocznej płyty Los Angeles. Flying Lotus był chyba jedynym artystą, który zagrał bisa na festiwalu. Drugi dzień zakończył dobry znajomy artysty, również wydający dla wytwórni Warp Hudson Mohawke.

Ostatni dzień imprezy należał głównie do polskich artystów. Można było zobaczyć grupę Pogodno, trio Kamp!, Jacaszka i Ostrego. Dobór eklektyczny, a jeśli dodać do tego Rootsa Manuvę, grupę Mum i francuza Onrę, można zaryzykować stwierdzenie, że zbyt eklektyczny. Bo kto po wysłuchaniu coverów Black Sabbath w wykonaniu Pogodno pójdzie na chwilami house’owy występ Kamp! ? No właśnie Kamp!. Najbardziej obiecujący debiutanci tego roku na katowickim festiwalu mieli chyba gorszy dzień. Aranżacje utworów były bardzo lekkie, czasami zahaczające o house i nie porywały. Dodajmy do tego kiepskie nagłośnienie i problemy komunikacyjne członków zespołu. W porównaniu do występu chociażby podczas Selector Festiwal, grupa zanotowała znaczny spadek formy. Miejmy nadzieję, że tylko chwilowy.

Kolejna drastyczna zmiana czekała festiwalowiczów na dużej scenie, gdzie zagrał Jacaszek. Publiczność była jednak oczarowana. Był to jedyny spokojny koncert festiwalu, a Jacaszek wraz z towarzyszącą sekcją smyczkową wytworzył niesamowitą, magiczną atmosferę. Trio zagrało materiał ze świetnie przyjętej na świecie płyty z interpretacjami trenów Jana Kochanowskiego. Publiczność słuchała ich w skupieniu, stojąc, siedząc lub leżąc na piasku wypełniającym namiot.

Kolejny koncert na dużej scenie wprowadził nas z kolei w atmosferę baśniową. Islandzka grupa Mum zagrała świetny koncert, w którym w zupełnie nieprzewidywalny sposób łączyła folk, post-rock, idm i wiele innych gatunków. Grupa promowała, swój ostatni album Sing Along to Songs You Don’t Know i z niego usłyszeliśmy najwięcej.

Festiwal zakończył się hip-hopowo występami O.S.T.Ra i Rootsa Manuvy.

Czwarta edycja festiwalu Nowa Muzyka dowiodła, że przenosiny do Katowic były dobrym rozwiązaniem. Publiczność dopisała, w przeciwieństwie do zeszłorocznej imprezy. Miejsce festiwalu zostało świetnie zaadaptowane i aż trudno było uwierzyć, że jesteśmy w centrum szarych Katowic. Ale oczywiście były też minusy. Po pierwsze oświetlenie scen. O ile na głównej scenie światła były jeszcze do przejścia to na klubowej było katastrofalnie. Niewidoczni artyści, brak stroboskopów przy tanecznych setach, a do tego osoby, które sterowały oświetleniem chyba z tego festiwalu zrobiły sobie poligon doświadczalny. Małą scenę ratował tylko duży ekran z naprawdę rewelacyjnymi wizualizacjami. Z kolei na dużej były tylko dwa małe ekraniki, na których zamiast wizualizacji wyświetlały się reklamy Muzeum Śląskiego i line up festiwalu. Line-up to z resztą kolejny problem. Czasy występów wciąż się zmieniały, a czasami trudno się było dowiedzieć, kto kiedy wystąpi. Kolejny problem, tym razem niezależny od organizatorów to artyści. Zawiodły gwiazdy (Fever Ray, The Bug oraz odwołany Dan Deacon), ale także młodzi artyści (zupełnie niepotrzebny koncert Speech Debelle i słaba Planningtorock). Przez to można było zaobserwować tendencję spadkową. Pierwszy dzień-rewelacyjny, drugi-przyzwoity, trzeci-słaby.

Jednak ogólnie rzecz biorąc festiwal należy uznać za udany. Publiczność dopisała, miejsce sprawiło się świetnie, a tylu nowomuzycznych artystów na raz próżno szukać gdzie indziej.

Na plus trzeba też zaliczyć bogatą ofertę wydarzeń towarzyszących. Warsztaty fotograficzne, projekcje filmów o muzykach, wycieczki do opuszczonych fabryk i turniej golfa na hałdach to kolejny powód aby na Nową Muzykę wybrać się za rok

Tauron Nowa Muzyka dzień trzeci

2009-09-02T09:15:00.002+02:00

Zdjęcia z trzeciego dnia festiwalu do zobaczenia tutaj. Niebawem relacja.

Tauron Nowa Muzyka 2009 dzień drugi

2009-08-30T13:59:00.002+02:00

Kolejna porcja zdjęć z katowickiego festiwalu. Niestety na dużej scenie wprowadzono ograniczenia dla fotografów i zdjęć jest niewiele. To co udało mi się zrobić znajduje się tutaj.

Tauron Nowa Muzyka 2009

2009-08-29T19:50:00.002+02:00

Na moim profilu Flickr znajdziecie zdjęcia z pierwszego dnia festiwalu Tauron Nowa Muzyka w Katowicach. Zdjęcia z pozostałych dni wkrótce.

Czas supergrup

2009-08-24T18:27:00.004+02:00

Ostatnio jak grzyby po deszczu wyrastają nam rockowe supergrupy. Z jednej strony mamy projekty udane (The Dead Weather) i dobrze rokujące(Them Crooked Vultures), a z drugiej przeciętne(Sweethead) słabe(Chickenfoot) i dziwne.

O The Dead Weather już pisałem, przy okazji singlowego debiutu. Od tego czasu doczekaliśmy się świetnej płyty i serii dobrze przyjętych koncertów. Jack White dobrał sobie częściowo sprawdzonych współpracowników, takich jak Jack Lawrence z Raconteurs oraz świetną Alison Mosshart z The Kills i Dean'a Fertit'ę z Queens of the Stone Age. Album Horehound chwilami kojarzy się wprawdzie z twórczością The White Stripes, ale całościowo oryginalności mu nie brakuje. A utwory takie jak Cut Like a Buffalo czy 60 Feet Tall nie przypominają żadnego z macierzystych zespołów członków The Dead Weather.

Sami o sobie:

Jedynym minusem jest fakt, że Jack White nie wziął pod uwagę, iż grając na perkusji i jednocześnie śpiewając może dostać zadyszki...

Również z Queens of the Stone Age pochodzi pomysłodawca projektu Sweethead. Troy van Leeuven grający w QOTSA na gitarze powołał do życia, wraz z debiutującą wokalistką Serriną Sims grupę Sweethead. W zespole znaleźli się również Norm Block oraz Eddie Nappi z zespołu Marka Lanegana. O ile pani na wokalu faktycznie jest niezła to reszta muzyków jest zupełnie niewyróżniająca się. Brzmi to jak trochę bardziej grunge'owa odmiana QOTSA. Bardzo to wszystko nijakie i w moim odczuciu bez większych szans na przebicie się. Chyba, że nadchodzący album będzie o niebo lepszy od epki The Great Disruptors.

Ten fragment daje taką nadzieję.

Poza tym na koncerty będzie pewnie przyciągać nie tylko muzyka ...

Właściwie wszyscy członkowie Queens of the Stone Age udzielają się w innych zespołach. Joey Castillo gra na bębnach w Eagles of Death Metal a Michael Schuman na gitarze w Wires on Fire. Josh Homme również postanowił spróbować czegoś nowego. Po wyprodukowaniu nowej płyty Arctic Monkeys zaprosił do współpracy Dave'a Grohla(który powrócił za perkusję) i Johna Paula Jonesa z Led Zeppelin. Koncertowego składu dopełnił Alain Johannes (również z QOTSA). Tak zrodziło się Them Crooked Vultures. Z wszystkich tych supergrup ta jest najbardziej tajemnicza. Oficjalnie udostępniono na razie tylko 30-sekundowy fragment utworu Nobody Loves Me and Neither Do I

Panowie zagrali dotychczas 4 niezapowiedziane koncerty w Usa i Europie. Kiedy pojawi się jakiś studyjny materiał nie wiadomo. Warto śledzić youtubowy kanał grupy, bo wszystkie informacje dotychczas pojawiały się właśnie tam. W sieci krążą utwory, które prawdopodobnie pochodzą z repertuaru grupy ale nie są to pewnie informacje, więc ich nie zamieszczam. Można za to znaleźć kilka całkiem niezłej jakości nagrań z koncertów.

Tutaj jedno z nich:

Grupa Chckenfoot z kolei, wyjątkowo nie jest związana z Queens of the Stone Age. Tworzą ją starzy wyjadacze z Van Halen - Sammy Hagar i Michael Anthony, Joe Satriani oraz, nie wiadomo skąd... Chad Smith z Red Hot Chili Peppers. Dwa miesiące temu ukazał się debiut grupy. Wydany został w bardzo fajnym, zmieniającym kolor pod wpływem ciepła pudełku. I w sumie to pudełko jest najlepsze. Jego wnętrze wypełnia dosyć archaiczna mieszanka hard-rocka i vanhalenowego wokalu Hagara. W niektórych utworach udaje mu się wprawdzie pozbyć tej maniery ale co z tego skoro wtedy Hagar brzmi jak nieudana kopia Iana Gillana z Deep Purple.

Utwór otwierający:

Na koniec ciekawostka. Dani Filth znany z dosyć komicznego image'u i "śpiewu" w Cradle of Filth postanowił założyć nową grupę. W jej skład moaą wejść gitarzysta King z Gorgoroth, perkusista John Tempesta z Testament, Ice Dale z Enslaved oraz Rob Caggiano z grupy Anthrax. Z tego trashowo-blackmetalowego połączenia ma wg Daniego wyjść "mieszanka Toola i AC/DC z black lub death metalem". Czy w ogóle coś z tego wyjdzie nie wiadomo, bo na razie żadna wytwórnia nie wyraziła zainteresowania projektem. Pierwotnie obowiązki perkusisty miał objąć Joey Jordison ze Slipknota ale zrezygnował. Ciekawe dlaczego.

Ebony Bones "Bone of my Bones"

2009-08-10T00:51:00.002+02:00

Idąc za ciosem, zapraszam do przeczytania recenzji płyty Miss Ebony. Tekst dostępny tutaj.

Wykopaliska 13

2009-08-09T10:44:00.004+02:00

Minęły trzy tygodnie od ostatnich wykopalisk i znów nazbierało się kilku ciekawych artystów. Dzisiaj kolejna dwójka. Na początek coś energetycznego.

Ebony Bones

Ebony Bones (a naprawdę Ebony Thomas) to brytyjska wokalistka, która wraz ze swoim sześcioosobowym zespołem właśnie wydała debiutancki album pt. Bone of my Bones. Na płycie znajdujemy szaloną mieszkankę post-punka, disco z lat siedemdziesiątych, psychodelii i jeszcze kilku rzeczy. Przy tak energetycznej muzyce nie warto zbyt długo się rozwodzić, więc polecam posłuchać.

Na początek oblicze rockowe Don't Fart on My Heart

Ebony jest również koncertową bombą

Najbliższy koncert już za trzy tygodnie w Katowicach na festiwalu Tauron Nowa Muzyka.

Xihilisk

Xihilisk sam siebie określa następująco:

Black metalu faktycznie trochę u niego słychać mimo, że współcześnie raczej jest to gatunek dogorywający. Większość płyty stanowi jednak "post-electronica". Określenie szerokie, można pod nie podciągnąć ambient, idm, trip-hop i pewnie kilka innych gatunków, które surowo zmiksowane wypełniają album The Black Square. Połączenie ciekawe i mimo, że na początku może wydawać się toporne to warto przez płytę przebrnąć bo po kilku przesłuchaniach okazuje się naprawdę niezła.

Brzmi to mniej więcej tak:

Albo tak (tak, to ten sam album i ten sam wykonawca)

Xihilisk wszystkie swoje płyty ( a jest ich trochę) udostępnia za darmo do ściągnięcia na swoim myspace.

Wykopaliska 12

2009-07-14T22:33:00.003+02:00

Tym razem odchodzimy od post-rocka. Dzisiaj dwoje artystów, zupełnie do siebie nie podobnych. Pani i pan. Zacznę niepoprawnie - od pana.

Dextro

Za pseudonimem Dextro ukrywa się Szkot, Ewan McKenzie. Dotychczas wydał dwa pełnoprawne albumy oraz kilka epek. Od strony muzycznej możnaby go scharakteryzować jako bardziej konwencjonalne i melodyjne wcielenie Fennesza z dodatkiem beatów i wokali. Z Fenneszem kojarzy się głównie sposób gry na gitarze polegający na przepuszczaniu jednego dźwięku przez masę filtrów, zapętlania go i tworzenia z niego tła do np. gitary akustycznej. Rzecz niezwykle ciekawa, ale polecam słuchać w nocy, bo do upalnych dni, które ostatnio mamy zupełnie nie pasuje. Na początek radzę zapoznać się z najnowszym wydawnictwem Winded wydanym miesiąc temu.

Poniżej fragment pierwszego albumu Consequence Music

I EPki Hearts and Minds

Natomiast pod tym linkiem można legalnie ściągnąć półgodzinny koncert Dextro z lipca 2008 roku

Florence and The Machine

Florence Welch to z kolei zupełnie inny klimat. Żadnych rewelacji, innowacji czy rewolucji, po prostu dobry, lekki i przyjemny pop. Pojawiają się mariaże z rockiem czy folkiem ale bez zbyt dalekich wycieczek. Co czyni w takim razie płytę Lungs wartą polecenia? Trudno powiedzieć, może po prostu dobre wyważenie wspomnianych elementów. W nawale młodych brytyjskich wokalistek Florence na pewno wyróżnia świetny wokal, do którego Lily Allen, Duffy i innym daleko. Dodatkowo za stronę muzyczną odpowiadał Devonte Hynes znany z najpierw ciężkich w Test Icicles, a później dziwnych w Ligthspeed Champion poczynań, co też na pewno wpłynęło na ostateczny efekt. Całość na pewno warta polecenia tym razem raczej do słuchania w dzień niż w nocy.

Na zachętę Kiss with a Fist czyli całkiem niezły, trochę punkowy singiel z tragicznym teledyskiem

Oraz drugi singiel Dog Days w wersji live

Dodatkowo debiut ma świetną okładkę co w przypadku młodych brytyskich wokalistek rzadko się zdarza.

The Mars Volta "Octahedron"

2009-07-08T10:57:00.004+02:00

Omar Rodriguez-Lopez po serii solowych albumów, z których niektóre był niezłe, większość średnia, a kilku nie dało się słuchać, powraca z kolejnym wydawnictwem pod szyldem Mars Volty. Octahedron ukazał się półtorej roku po premierze The Bedlam in Goliath i trochę mnie uspokoił. Ale tylko trochę. Cała recenzja pod tym linkiem.

Wykopaliska 11

2009-07-06T14:08:00.004+02:00

Możecie oskarżyć mnie o monotematyzm, bo dziś znów będzie post-rockowo. Ale nic nie poradzę na to, że ostatnio trafiam głównie na takich właśnie artystów.

Spokes

Kolejny młody zespół grający post-rock ale znów robiący to trochę inaczej. Najbardziej przypomina mi nasz rodzimy New Century Classics, głównie za sprawą pojawiających się często skrzypiec. To co ich wyróżnia na tle całej intrumentalno-postrockowej masy to wokale. Słychać je wprawdzie tylko w dwóch utworach, ale przy 36 minutach materiału na debiucie wydaje się to całkiem dużo. Album People Like People Like You jest króki ale treściwy. Utrzymany raczej w spokojnych, czasami monumentalnych klimatach, przywodzi na myśl oprócz wspomnianego NCC np. Sigur Ros. Zespół wydaje dla spowinowaconego z Ninja Tune Counter Records co powinno być kolejnym argumentem aby się Spokes zainteresować.

Na youtube na razie brak jakichkolwiek utworów grupy, dlatego odsyłam na myspace.

Znalazłem za to filmik z trasy koncertowej z zeszłego roku, muzyki za wiele tam nie uświadczymy ale poczucie humoru panowie mają.

Wykopaliska 10

2009-07-02T16:05:00.003+02:00

Wykopaliska powracają. Miały być już w zeszłym tygodniu ale jakoś się nie złożyło. Dzisiaj tylko jeden projekt, ale za to jaki...

VAST

VAST to projekt pochodzącego z Austin Jona Crosby'ego. Z jednoosobowego projektu wyewoluował do pięciosobowej grupy. Na razie udało mi się posłuchać tylko debiutanckiego Visual Audio Sensory Theater. Ale nie dlatego, żeby dostęp do pozostałych płyt był utrudniony, a dlatego, że jest to płyta niezwykła. Liczy sobie ponad dziesięć lat, a brzmi bardzo świeżo i dziwię się, że wcześniej o VAST nie słyszałem. Co to za muzyka? Trudno zakwalifikować do jakiegoś gatunku ( jak zwykle), więc po kolei. Mamy gitary akustyczne (irlandzko brzmiące), czasami elektryczne (dosyć mocno przesterowane) do tego bardzo mocny, rockowy wokal i elektroniczno-industrialne tło. Dodatkowo w większości utworów są chóry, nagrywane przez Crosby'ego na całym świecie. Pojawiają się też ciągoty progresywne, ale twory nie przekraczają pięciu minut. Płyta bardzo wciągająca, bardzo niemainstreamowa. Polecam.

Pretty Whe You Cry - najwiekszy "przebój", dodatkowo świetny teledysk:

Touched - kolejny "przebój", tym razem w wersji live

Śmiałek @ Lizard King 25.06.2009

2009-06-26T12:51:00.003+02:00

Zgodnie z zapowiedzią wrzucam zdjęcia z koncertu Śmiałka. Koncert trzeci w tym roku, niestety z powodu niezmienności repertuarowej pozostawia pewien niedosyt. Za to fotogeniczności Śmiałkowi odmówić nie można. Więcej zdjęć tutaj.

Wave Goodbye

2009-06-25T17:39:00.003+02:00

Jak co roku o tej porze czas odpocząć od Brain Damage w formacie audycyjnym. Przerwa potrwa do października. Forma blogowa natomiast w czasie wakacji się trochę zintensyfikuje. Jak zbiorę myśli to napiszę coś o koncercie Nine Inch Nails, a jutro najprawdopodobniej pojawią się zdjęcia z dzisiejszego koncertu Śmiałka. Od weekendu powrócą także wykopaliska. Ostatnia audycja była niestety tylko połowicznie udana. Awaria sprzętu uniemożliwiła posłuchanie części drugiej. Udało się wam usłyszeć:

1.Yppah "The Drag"

2.The Mars Volta "With Twilight as My Guide"

3.Riverside "Left Out"

4.Engineers "International Dirge"

5.Engineers "Brighter as We Fall"

6.Nine Inch Nails "Sin"

7.Nine Inch Nails "Hurt"

8.Porcupine Tree "Russia on Ice"

9.Klimt 1918 "Blackenberg 1981"

...

ciąg dalszy miał wyglądać mniej więcej tak:

Relacja z Selectora

2009-06-10T10:56:00.001+02:00

Na portalu dlastudenta.pl można już przeczytać moje relacje z Selectora.

Dzień pierwszy
Dzień drugi

A tu jeden z lepszych fragmentów festiwalu

Audycja 04.06.2009 - post-nowa muzyka

2009-06-09T16:16:00.008+02:00

W programie post-rock z polski (New Century Classics) i ze świata (Goonies Never Say Die). Oprócz tego obszerny, choć jednoutworowy fragment nowej płyty Molvaera. Rzecz bardzo elektryzująca. W drugiej części natomiast przyjrzeliśmy się nadchodzącej czwartej edycji festiwalu Nowa Muzyka.

Usłyszeliście:

1.Yppah "The Drag"

2.Nine Inch Nails "Gave Up(live in Sacramento)"

3.Goonies Never Say Die "Get all Your Ducks in a Row"

4.Goonies Never Say Die "This One Took Forever"

5.Nils Petter Molvaer "Cruel Attidute"

6.New Century Classics "Room One"

7.New Century Classics "Room Two"

8.New Century Classics "Congratulate You, Where?"

9.Jon Hopkins "Halcyon"

10.Flying Lotus feat. Gonja Sufi "Testament"

11.Flying Lotus "Parisian Goldfish"

12.Jon Hopkins "Lost in Thought"

13.Tim Exile "Don't Think We're One"

14.Tim Exile "Family Galaxy"

15.Tim Exile "Fortress"

16.Dan le Sac vs Scroobius Pip "Thou Shalt Always Kill"

17.Fever Ray "When I Grow Up"

18.Fever Ray "Dry and Dusty"

19.Jon Hopkins "Inner Peace"

Utwór Congratulate You, Where znalazł się na składance The Silent Ballet VIII do pobrania za darmo tutaj.

Więcej informacji o festiwalu Tauron Nowa Muzyka tutaj.

A to powinno was zachęcić do wyjazdu do Katowic pod koniec sierpnia. Ja nie mogę się oderwać.

Selector Festival 2009

2009-06-08T00:18:00.013+02:00

Selector za nami. Jak było? Dobrze i niedobrze. To na co się nastawiałem wypadło w przeważającej większości dobrze. Było kilka rozczarowań ale przy większej ilości koncertów zawsze zdarzy się jakaś wpadka. Organizacyjnie wydawało się, że jest nieźle, jednak im bliżej końca tym więcej pojawiało się bubli. Ale po kolei.
Co na plus?

Muzycznie:

Franz Ferdinand - na ten koncert liczyłem najbardziej i dostałem dokładnie to czego oczekiwałem. Do ideału zabrakło tylko Can't Stop Feeling w setliście. Ale zamiast tego była świetna rozimprowizowana wersja 40' i rewelacyjne Lucid Dreams.

Oba poniżej:

Lucid Dreams + This Fire

40'

Dizzee Rascal nie był może rewelacyjny ale Fix Up, Look Sharp, Sirens i oczywiście Bonkers wypadły świetnie. Do tego jako bonus kawałek oparty na muzyce z Paper Planes...

Paper Planes + Sirens

Oprócz tego dwie polskie bomby czyli Kamp! i Skinny Patrini. Dla mnie największe koncertowe odkrycia.

Jeśli chodzi o rozczarowania to największy żal mam do Miloopy. Z całkiem energetycznej studyjnej twórczości na żywo wyszła smętna funkowa papka. Nawet kawałki takie jak Boomer, Trapped czy Flashback nie dały rady. Do tego średnio ciekawe gadki Natalii Lubrano i bardzo kiepski wokal Wojtka Orszewskiego. Przynajmniej wizualizacje były na poziomie.

Drugie rozczarowanie to Royksopp. Norwegowie dali bardzo nierówny koncert. Były fragmenty świetne i bardzo kiepskie. O dziwo najlepiej zabrzmiały utwory z bardzo słabego Junior. Za to np. What Else is There? wypadło średnio. Ale najgorszy z tego wszystkiego był Torbjørn Brundtland, który cały koncert darł się do mikrofonu, że kocha Polskę, albo po prostu darł się niewerbalnie. Liczyłem na znacznie więcej. No i zabrakło So Easy.

Co do reszty to nie spodziewałem się rewelacji i żadnych rewelacji nie dostałem. CSS było ciekawe przez jakieś pół godziny ale później muzycznie nic się wartego uwagi nie działo. Przynajmniej image i kontakt z publicznością fajny. Digitalism zaczął nieźle prawie rozsadzając głośniki ale potem zrobiło się monotematycznie. Wolałbym live a nie dj set. Fischerspooner to jakaś kompletna porażka. I nie chodzi mi o część wizualną, bo ta była nawet ciekawa, tylko o muzyczną, która była denna.

Nie zobaczyłem niestety Orbitala, a szkoda bo z tego co widziałem youtube wypadli całkiem nieźle.

tutaj próbka:

A tu mylący, bo całkiem niezły początek Royksopp + próbka krzyków Brundtlanda

Co do organizacji to na plus należy policzyć ilość Toitoi, świetne nagłośnienie i wizualny aspekt festiwalu (patrz fragment Orbitala). Co ciekawe, wiele osób uważało, że lepiej "zwizualizowana" była mała scena.

Wielką organizacyjną klapą jest wielkość ogródka piwnego, który powinien byc conajmniej 4 razy większy. Decyzja organizatorów dziwi tym bardziej, że miejsca na rozlokowanie dodatkowych stolików było w cholerę. Nowy sposób płatności czyli Alter kArt nie do końca sie sprawdził. Pomysł według mnie dobry ale trochę niedopracowany, bo karty raz działały a raz nie. Dodatkowo drugiego dnia w części piwno-gastronomicznej na kilkadziesiąt minut wysiadł prąd.

Mimo tego jak na pierwszą edycję było nieźle. Ludzie dopisali, line-up z tego co się słyszało zadowolił (choć mnie nie do końca). A pomijając mikrospopijną strefę piwną i karty płatnicze, organizacyjnie też najgorzej nie było, koncerty zaczynały się punktualnie i technicznie były w porządku.
Dokładna relacja już się napisała i czeka na publikację, która nastąpi najpewniej jutro.

Tutaj trochę zdjęć (nie moich)

audycja 28.05.2009 - Selected Steven Wilson Works

2009-06-02T13:02:00.004+02:00

W dzisiejszej audycji dużo Stevena Wilsona, głównie w wersji koncertowej. To wszystko za sprawą limitowanego koncertu Porcupine Tree z Finlandii oraz nowej epki No-Mana. Oprócz tego nowy IAMX i Grizzly Bear. W drugiej częsci natomiast prezentacja polskich artystów, którzy już w ten weekend wystąpią na Selectorze.

Usłyszeliście:

1.Yppah "The Drag"

2.Grizzly Bear "Southern Point"

3.Porcupine Tree "Lightbulb Sun"

4.Porcupine Tree "BLackest Eyes"

5.Porcupine Tree "Way out of Here"

6.Porcupine Tree "Sleep Together"

7.Grizzly Bear "Two Weeks"

8.No-Man "Death Was California"

9.No-Man "Counting"

10.No-Man "All the Blue Changes (live from London)"

11.Saltillo "Remember Me?"

12.IAMX "Think of England"

13.Skinny Patrini "Little Hell"

14.Skinny Patrini "Delicious"

15.Oszibarack "Point Blank"

16.Oszibarack "Surfin' Safari"

17.Kamp! "Breaking a Ghost's Heart"

18.Miloopa "Boomer"

19.Miloopa "Trapped"

20.Kanał Audytywny "Jazzowywylew"

21.Kanał Audytywny feat. Adam Baron "Klinika Psychoromana"

W nabliższym Brain Damage prezenntacja asrtystów, którzy wystąpią na tegorocznej Nowej Muzyce, oraz trochę post-rocka.

Memories of Machines

2009-06-02T12:51:00.004+02:00

Memories of Machines, tak nazywa się nowy projekt Giancarla Erry z Nosound i Tima Bownessa z No-Man. Debiutancki album (który najprawdopodobniej będzie nosił tytuł Warm Winter) nagrywany był w ciągu ostatnich trzech lat i ma sie ukazać już niebawem. Gościnnie na krążku będzie mozna usłyszeć m.in. Colina Edwina z Porcupine Tree, Petera Hammila z Van der Graaf Generator i Jima Matheos z Fates Warning. Giancarlo pisze, że nie znalazł jeszcze wytwórni, ale nietrudno się domyślić, że płytę wyda K-scope. W najbliższym czasie ma pojawić video - teaser. Na razie o tym jak będzie brzmiało Memories of Machines nic nie wiadomo, ale zapowiada się arcyciekawie.

Audycja 21.05.2009 - Prepare and Swallow

2009-05-23T22:40:00.004+02:00

Dziś przyjrzeliśmy się trochę nadchodzącym koncertom, a konkretnie dwóm najważniejszym czyli Nine Inch Nails i Radiohead. Oprócz tego fragmenty nowej płyty Tortoise, koncertowy IAMX oraz Four Tet.

Usłyszeliście:

1.Yppah "The Drag"

2.The Mars Volta "Cotopaxi"

3.Steve Hackett "Howl"

4.Tortoise "Prepare Your Coffin"

5.Tortoise " The Fall of Seven Diamonds Plus One"

6.Tortoise "Minors"

7.Tortoise "Northern Something"

8.Steve Hackett "A Dark Night in Toytown"

9.Radiohead "Just"

10.Radiohead "My Iron Lung"

11.Radiohead "All I Need"

12.Moderat "A New Error"

13.Nine Inch Nails "Just Like You Imagined"

14.Nine Inch Nails "Closer to God"

15.Nine Inch Nails "All the Love in the World"

16.IAMX "Spit it Out"

17.IAMX "Bring Me Back a Dog"

18.IAMX "Kiss and Swallow"

19.Four Tet "Unspoken"

20.Four Tet "As Serious as Your Life"

21.Four Tet "And They All Look Broken Hearted"

Za tydzień spotkanie z selectorem oraz kilka nowości, m.in. nowe IAMX, No-Man i koncertowe Porcupine Tree. zapraszam w czwartek o 21.00.

Do poczytania

2009-05-21T13:32:00.004+02:00

Tak jak obiecywałem, zapraszam do przeczytania nowych relacji mojego autorstwa. Tym razem dosyć obszernie.

Juwenalia Niepokorne

Planet LUC @ Klub Studio

Oprócz tego zapraszam na dzisiejszy Brain Damage o 21.00 w Radiu Frycz. Dziś między innymi Nine Inch Nails, Radiohead, Tortoise i właśnie L.U.C.

Posłuchać można tu taj

Ragana @ Rotunda na bis

2009-05-18T11:50:00.002+02:00

Na portalu dlastudenta.pl można juz przeczytać moją relacje ze świetnego koncertu Ragany w opustoszałej Rotundzie. Cały tekst pod tym linkiem.

Niebawem relacje z niepokornych juwenaliów i z równie świetnego koncertu L.U.C.a.

Audycja 14.05.2009 - Miksują w formalinie

2009-05-18T00:21:00.004+02:00

Po mrocznym programie z zeszłego tygodnia przyszła pora na coś świeżego, wiosenno-letniego. Po dłuższej przerwie znów pojawiło się kilka młodych, mało znanych kapel takich jak np. Pchełki czy Don't Be a Poor Person. Oprócz tego nowe twory Omara Rodrigueza-Lopeza, nowe The Horrors oraz dub w wykonaniu High Tone.

Usłyszeliście:

1.Yppah „The Drag”

2.Psychoformalina „Nieboskie Stworzenie”

3.Psychoformalina „Mekka”

4.The Horrors „Mirror’s Image”

5.Nosound “Lightdark”

6.Indukti “Freder”

7.Birdpen “Admiral Red”

8.El Gupo Nuevo de Omar Rodriguez-Lopez “Cryptomnesia”

9. El Gupo Nuevo de Omar Rodriguez-Lopez “Warren Oates”

10.Don’t Be a Poor Person „1996th”

11.Pchełki “Miksują Dziewki”

12.Pchełki “Wianki”

13.Bat For Lashes „Glass”

14.Oh Land „Frostbite”

15.Oh Land “Heavy Eyes”

16.High Tone “Musial Bonzeye”

17.High Tone “Sushit”

18.High Tone “Hangar 94/94

19.L.U.C. “Stan Haelucenogenny”

Dwa zespoły, których słuchaliśmy udostępniają swoje płyty w całości do ściągnięcia. Dostępne pod tymi linkami:

Don't Be a Poor Person "I Wish I Were Simple"

Pchełki "Hop-Siup"

Za tydzień na pewno Nine Inch Nails i Radiohead, a oprócz tego na pewno coś nowego. Zapraszam w najbliższy czwartek o 21.00.

Audycja 07.05.2009 - Mroki

2009-05-14T21:24:00.004+02:00

Ostatnio regularnie w programie pojawiały się elementy wesołe. Dla odmiany postanowiłem przygotować audycję w warstwie muzycznej mroczną, zimną i nieprzyjemną. Taki jednorazowy mój pomysł. Zresztą czas jakiś temu była audycja wesoła. O odpowiednią "mroczność" wieczoru zadbał Michał Lorenc. Fragmenty soundtarcku z Symetrii jego autorstwa przewijały się przez całe dwie godziny.

Usłyszeliscie:

1.The Eighties Matchbox B-Line Disaster "Celebrate Your Mother"

2.Archive "Killing All Movement"

3.Michał Lorenc "Jest"

4.No-Man "All the Blue Changes"

5.Michał Lorenc "Zapomnisz"

6.Nick Cave & The Bad Seeds "Stagger Lee"

7.Nine Inch Nails "The Day the World Went Away"

8.Michał Lorenc "Zobacz"

9.The Horrors "Sea Within a Sea"

10.Ulver "Christmas"

11.Neo "Control"

12.Michał Lorenc "Nie"

13.Bass Communion vs Muslimgauze "Four"

14.Portishead "Machine Gun"

15.Moderat "Porc #1"

16.Moderat "Porc#2"

17.Saul Williams "Convict Colony"

18.Tricky "Hell Is Around the Corner"

19.Michał Lorenc "Których dotknie"

20.Ulver "Little Blue Bird"

21.Hooverphonic "Bohemian Laughter"

22.Bonobo feat. Fink "If You Stayed Over"

23.Michał Lorenc "W ciemności"

24.Dj Shadow "Midnight in a Perfect World"

25.Venetian Snares "Befriend a Child Killer"

26.Michał Lorenc "Pod powiekami"

Wykopaliska 9

2009-05-13T12:17:00.005+02:00

Po dłuższej przerwie powracam z wykopaliskami. Dzisiaj dwie propozycje. Obie w klimatach mniej lub bardziej elektronicznych. Z Polski i ze Skandynawii. Przechodząc do rzeczy.

Pchełki

Moje najnowsze odkrycie Juwenaliowe. Koncert podczas niepokornych wymiótł kompletnie. Na stronie znajduje się bardzo ciekawy opis zespołu, który przytoczę:

"Pchełki, jak sami o sobie mówią - jeden z najlepszych
zespołów koncertowych na świecie, to przedstawiciele
nowego nurtu w muzyce, hop-siupu. Etno, post-rock
i psychodeliczny pop łączą się z połamanym rytmem
jungle'u, transowością trip-hopu, frywolnością jazzu i
pociesznością metalu. W skład kapeli wchodzą:
Marta Rogalsdóttir (wokal, flet), Paweł Rychert
(instrumenty klawiszowe, elektronika), Świstak Rogalsson (bas)"

Na last.fm można odsłuchać i ściągnąć w całości debiutancką epkę pchełek "Ho-Siup. link

A tu koncertowe wcielenie w kawałku Miksują Dziewki

Oh Land

Oh Land czyli Nanna Øland Fabricius to skandynawska wokalistka, która właśnie zadebiutowała albumem Fauna. Na tymże debiucie w bardzo ciekawy sposób połączyła ciepłe, melodyjne wokale z kompletnie połamaną, eksperymentalną, muzyka elektroniczną. Z informacji na jej majspejsie wynika, że do momentu wydania płyty nigdy nie komponowała muzyki. Tym bardziej należy jej się uznanie bo muzyka wypełniająca Faunę mimo swej eksperymentalności, w połączeniu z jej wokalem brzmi bardzo przystępnie. Nie sposób uniknąć porównań wokalnych z Bjork, Lily Allen czy kilkoma innymi śpiewającymi paniami, ale muzycznie to zupełnie inna bajka. Polecam bardzo mocno.

Singlowy Heavy Eyes czyli kwintesencja stylu Oh Land

Juwenaliowi Niepokorni @ Żaczek

2009-05-13T11:29:00.004+02:00

A oto i w końcu zdjęcia z Juwenaliowych niepokornych. Koncerty wypadły różnie. niektóre słabo (The Recycling Center, Pustki), niektóre lepiej (Please the Trees), a niektóre świetnie (Pchełki, New Century Classics, Dick4Dick). Zdjęcia z wszystkich (oprócz dicków) koncertów do zobaczenia poniżej.

The Recycling Center

Ragana@Rotunda

2009-05-06T22:08:00.002+02:00

Tym razem trochę zdjęć z koncertu Ragany, dubowej rewelacji z Karrot Komando. Na koncercie zjawiło się tylko jakieś 30 osób, bo reszta wybrała Punky Reggae Live. Mimo nielicznej publiki koncert był rewelacyjny. Więcej zdjęć tutaj. Relacja literkowa już niedługo.

Relacje z koncertów Pivota i Neo

2009-05-04T15:57:00.002+02:00

Na portalu dlastudenta.pl można już przeczytać moje relacje z koncertów Pivota i Neo. Teksty w całości dostępne tutaj:

Pivot @ Alchemia
Neo @ Rotunda

Zdjęcia dołączone do relacji są koszmarnej jakości, ale na to nic niestety nie mogę poradzić. Pełne relacje foto (dobrej jakości) można znaleźć tutaj:

Pivot
Neo

Pivot @ Alchemia

2009-05-01T01:44:00.002+02:00

W miniony wtorek do Krakowa zawitał Pivot. Panowie zagrali w Alchemii bardzo dobry koncert. Pod tym linkiem więcej zdjęć, a w kolejnej audycji(która mam nadzieję, że dojdzie do skutku) wywiad, którego udzielił mi Lawrence Pike, perkusista zespołu.

Porcupine Tree w Polsce

2009-04-29T15:09:00.002+02:00

W październiku zapowiada się świetny koncertowy maraton, bo dwa tygodnie po koncertach Archive do Polski po raz kolejny przyjedzie grupa Porcupine Tree. Steven Wilson i spółka zagrają 28 października we wrocławskiej hali Orbita. Koncert odbędzie się w ramach europejskiej trasy promującej nowy album zespołu. Na temat samego albumu wiele jeszcze nie wiadomo, opróćz tego, że powstaje. Pozostaje cierpliwie czekać. Bilety powinny już niedługo pojawić się w sprzedaży na stronach rockserwisu. Ceny wachają się od 120 do 160 złotych. Po 4 października idą do góy o 15 zł.

Transfer newsów

2009-04-28T17:48:00.003+02:00

Udało mi się nawiązać współpracę z bardzo zacnym portalem Nowamuzyka.pl. Mój wkład na razie ograniczał się będzie do redagowania newsów. Tym samym newsy, a przynajmniej część z nich zniknie z bloga i odtąd ukazywać się będą na nowejmuzyce.pl Ale nie martwcie się blog żył będzie dalej.

Wykopaliska 8

2009-04-27T22:53:00.005+02:00

W zeszłym tygodniu nic nie było w stanie odciągnąć mnie od Saltilla, dlatego wykopalisk nie było. W tym tygodniu wykryłem dwie ciekawe kapele, którymi zaraz się podzielę. Obie miały pojawić się w czwartkowym Brain Damage, ale niestety problemy techniczne nie pozwoliły audycji się odbyć. Ale co się odwlecze to nie uciecze.

Triclops!

Jeśli De Facto nie jest dla was satysfakcjonującym przejściem między At the Drive-In a the Mars Volta, posłuchajcie Triclops!. Amerykański kwartet brzmi jak pokomplikowane i cięższe At the Drive-In. Inspiracje są oczywiste (czasami nawet za bardzo) ale całość przentuje się bardzo interesująco, choć nie do końca odkrywczo. Debiut Out of Africa można nabyć w sklepach, a wcześniej sprawdzić tutaj:

March of the Half-Babies - ostrzegam to nie jest dobry klip

Yppah

Yppah to już zupełnie inny klimat. Na razie słyszałem tylko epkę pt. Gumball Machine Weekend i już jestem pod wielkim wrażeniem. Przez krótko ponad 20 minut Yppah serwuje nam najbardziej wiosenną tego roku dawkę muzyki. Nie chcę mi sie dywagować nad stylem bo nie ma to większego sensu. Te 20 minut potrafi wytworzyć niesamowity klimat, który nie pozwala się od nich potem oderwać. Podobne do Becka perkusyjne eksperymenty mieszają się ścianami dźwięku przypominającymi muzykę filmową Clinta Mansella. A wszystko to wzbogacone o sample dęciaków, delikatne gitary i całą masę ubarwiających sampli (np. śpiewu ptaków). Najprzyjemniejsza płyta tej wiosny.

Utwór tytułowy z epki.

Neo @ Rotunda

2009-04-25T11:52:00.002+02:00

Zdjęcia z koncertu węgierskiej grupy Neo, autorów soundtracku do Kontrolerów. Koncert niestety mnie rozczarował bo zamiast klimatycznej elektroniki wzbogaconej gitarami dostaliśmy monotonną taneczną elektro-papkę. Przed Neo projekt pod nazwą Elektro Moon Vision i pokaz wizualizacji inspirowanych Budapesztem. Wszystko fajnie ale dlaczego aż godzinę? Było bardzo ciemno ale trochę zdjęć się udało zrobić. Więcej tutaj.

Bilety na Nine Inch Nails

2009-04-23T19:54:00.003+02:00

Wiadomo już ile trzeba będzie zapłacić aby na żywo zobaczyć Trenta i spółkę. Widownie podzielono na dwa sektory, ten lepszy będzie kosztował 150 złotych a ten gorszy 95. Ceny nie są ani za wysokie ani za niskie, takich się chyba wszyscy spodziewali. Sprzedaż rusza w poniedziałek 27 kwietnia. W wejściówki będzie się można zaopatrzyć poprzez portal Eventim.pl. Koncert 2 miesiące później, 23 czerwca na terenie Międzynarodowych Targów Poznańskich.

Us3 @ Manggha na bis

2009-04-21T10:59:00.002+02:00

Był już zdjęcia, teraz czas na relację literkową z koncertu. Cały tekst dostępny tutaj.

Tak natomiast w Krakowie zabrzmiał Cantaloop.

Audycja 16.04.2009 - Black Ganglion

2009-04-19T22:44:00.005+02:00

Główną gwiazdą audycji był niezrównany Menton J. Matthews czyli Saltillo, którego płytę ostatnio wygrzebałem i kompletnie nie mogę się od niej oderwać. Oprócz tego skromne spotkanie z nowościami w postaci Neila Younga i Marilyna Mansona. Na koniec więcej nowego Archive.

Usłyszeliście:

1.Black Mountain "Stormy High"

2.Black Mountain "Tyrants"

3.Marilyn Manson "We're from America"

4.Neil Young "When Worlds Collide"

5.Neil Young "Cough up the Bucks"

6.Neil Young "Fork in the Road"

7.Neil Young & Crazy Horse "Love to Burn"

8.Camel "Arubaluba"

9.Circlesquare "Hey You Guys"

10.Circlesquare "All Live but the Ending"

11.Saltillo "A Nesessary End"

12.Saltllo "Giving in"

13.Saltillo "Remember Me"

14.Saltillo "Hair on the Head of John the Baptist"

15.Saltillo "Blood and Milk"

16.Archive "Bastardised Ink"

17.Archive "Whore"

18.Archive "Razed to the Ground"

19.Archive "Funeral"

W najbliższym programie, ostatnie już spotkanie z nowym albumem Archive. Oprócz tego Radiohead, Neo i inni. Zapraszam w czwartek o 21.00 na www.radiofrycz.pl

Dick4Dick @ Mish Mash

2009-04-19T10:31:00.003+02:00

Wet and Dirty czyli powrót dicków w wielkim stylu. Po dosyć kiepskim występie jako trio, w listopadzie zeszłego roku, dicki wracają do Krakowa w świetnej koncertowej formie. Więcej zdjęć tutaj. A klub Mish Mash jest najmniejszym, najgorętszym i najbardziej mokrym klubem na świecie. Nie do końca jest to komplement, ale cóż taka architektura krakowskich piwnic.

Tigercity @ Drukarnia

2009-04-18T10:16:00.002+02:00

Zdjęcia z koncertu głównej gwiazdy wieczoru, grupy Tigercity. Myspace'owy fenomen przed wydaniem albumu przyjechał do Polski i zaliczył komplet publiczności. Ciekawe ale muzycznie nieprzekonujące. więcej zdjęć tutaj.